etappe 25

21. jun, 2019

Wat een genot een hotel waar je je goddelijke gang kan gaan zonder dat het iemand boeit. Heerlijk geluierd, kassie kijken en bed hangen. Vanmorgen goed ontbijt en de hotelbediende vond het zo gaaf dat ik het pad in 1 keer liep dat ik een bon kreeg voor gratis ontbijt als ik weer kom. Voorlopig niet😊. Kwart over 9 sta ik buiten

 Ik ga niet terug lopen maar zoek de route verder op. Dat lukt. Spijt krijg ik als ik in de gaten krijg dat ik de Cauberg op moet. Tja had ik ook zo een berg gehad als ik terug was gelopen? Later bleek nee. Aan de andere kant had ik anders weer een paar km extra moeten lopen. Mijn knie is niet in orde dus liever niet meer dan nodig is. Bovenaan is Pieter snel in beeld. Ik begroet hem voor de laatste keer en terwijl ik even uithijg vertel ik hem enorm genoten te hebben van zijn rood witte koppie, zijn geweldige mooie pad, maar ook van al zijn onduidelijkheden, weg omleggingen en mijn frustraties als ik moe werd of het niet ging zoals ik wilde. De laatste etappe en samen gaan we op pad. Het laatste pad wat we hebben te gaan. Ik probeer terug te denken aan alles wat ik gezien en meegemaakt heb maar dat is moeilijk. Meestal geniet ik van het landschap wat vandaag mooi is. Bij bemelen komt de moddelpoel waar ik al foto's van gezien had. Het lijkt nog mee te vallen en ik kan me aan het hek vasthouden als ik voetje voor voetje me zelf voort trek. Dan zet ik een stap en beland ik tot mijn enkels in de modder met mijn ene voet. Ik moet er vreselijk om lachen. Dat wordt wat zo naar huis reizen straks. Dan ben ik aan de andere kant en vind ik dat iedereen die erover berichte vreselijk overdreven heeft. Het zijn wel allemaal mannen die ik erover heb gehoord😀. Sorry mannen maar grote sterke verhalen is een hele kunst die jullie beheersen.

Ik app wat met de mannen. 2 zijn er al Bert is pas net op weg als ik al Maastricht binnen loop en Tys laat op zich wachten. Het pad is makkelijk te vinden tot het centrum van Maastricht. Maar voordat ik het centrum bereik begeeft mijn knie het zo ongeveer. Vanmorgen had ik al zo een vermoeden dus de knieband zat boven in de zak. Die werd tevoorschijn gehaald en stevig om mijn knie gebonden. Even een poosje rust want het was nog vroeg. Mijn laatste flesje xtc gaat naar binnen en dan begin ik aan het vervelendste stuk voor mij. De drukte in. Ik raak steeds het rood witte koppie van Pieter kwijt. Maar met google mapps en de straatnamen in het boekje kom ik steeds weer op zijn pad terug. Mijn goede humeur zakt weg. Ik heb de neiging om met de stokken iedereen uit de weg te meppen die voor mijn voeten loopt. Het is stervens druk, de terassen zitten overvol en ik denk dat heel Maastricht vrij is vandaag. Dan einderlijk zie ik het park en weet ik de berg vlakbij. Spoedig sta ik er en app de mannen Arie en Eric dat ik er bijna ben.  Naar boven gaat voorspoedig. De berg is niet zo hoog als ik dacht. Wat heen en weer appen en bellen en dan tref ik de mannen net voorbij het fort. We praten nog even bij en dan gaan zij op pad naar het station en leg ik de laatste 1.5 km af. En dan ineens sta ik bij de enci groeve. Ik vraag aan een stel of dit het eindpunt is. Zij beginnen keihard te lachen. Ja dit is het dan. Gossie na al die kilometers sta ik dan bij het laatste Pietertje. Dat is zo een vreemde gewaarwording. IK stort op het bankje neer en we kletsen wat af. Zij is gaan lopen met een burn out en loopt nu een paar jaar elke keer wat etappes. Ze vindt het knap dat ik alles in 1 keer gedaan heb. Ik heb geen idee. Is dat zo? Het zal wel maar zo zie ik het niet. Wel weet ik dat ik verschrikkelijke pijn in mijn knie heb. Mijn bovenbeen doet tot in mijn lies pijn en mijn voeten denken ook bekijk het verder maar. Ik ben op en mijn lijf is op. Ik bel mijn ma dat ik er ben en dan gaat het stel weg en blijf ik een poosje alleen zitten. Zonder gedachten. Dan komen er 2 vrouwen. Ze geven elkaar een enorme medaille. 9 jaar hebben ze er over gedaan. Ze vertellen over al hun ziektes en ellende en ik heb daar zo vreselijk geen behoefte aan. Langzaam begint het door te dringen dat ik wat moet gaan eten. Ik kan nog een heel end naar beneden de groeve in om daar de gezusters Pieter te gaan bekijken maar besluit dat dat niet handig meer is. Ik heb het pad afgelegd het is genoeg. Nu die enorme trappen op en af betekend misschien lang niet kunnen lopen. Dus ik verzamel mijn spullen en loop een rondje over het patform. Ik aai mijn laatste Pieter over zijn rood witte koppie en bedank hem voor een geweldige tijd. Als ik afscheid heb genomen daal ik af naar het restaurant. Net als ik daar een broodje zit te eten komt Bert aan gesneld. We feliciteren elkaar met het behalen van het eindpunt en na nog wat kletsen gaat hij ook naar het eind. Tys heeft in Maastricht besloten direct door te gaan naar het station. Dat is een append afscheid. Ik eet mijn broodje en vertrek richting bushalte. Nog een keer de stad doorlopen begin ik niet aan. Om half 4 heb ik de bus en om 7 uur kom ik thuis binnenstappen. Heel verwonderd hoe netjes en schoon mijn huis eruit ziet maar ook dat ik ineens in mijn eigen huis ben. Lizzy de kat is duidelijk boos en loopt gelijk weg. Die komt vannacht vast wel voor de gemiste knuffels. Ik plof mijn tas op tafel pak schone kleren en duik onder de douche. Wat ontzettend lekker een schone pyama en zelf ook weer schoon. Een borstel door mijn haar trekken ipv met zo een kammetje de knopen eruit trekken. Zitten op mijn eigen bank. En als ik terug denk denk ik: Ja alle adressen waren meestal wel oke op de laatste na. Maar je bent nergens thuis. Altijd moet ik me aanpassen en dat is niet iets wat ik heel erg prettig vindt. Al ben ik er tijdens het reizen niet zo erg mee bezig. Mijn hoofd is leeg. Als ik eraan denk dan denk ik aan de mensen die ik ontmoet heb en hoe leuk dat was. Hoe makkelijk het leven is en hoe zwaar soms ook. En dat ik zo vreselijk blij ben nu schoon in schone kleren op de bank te zitten. 622 km heb ik erover gedaan. 622 km lang Pietertjes zoeken. En nu is de reis klaar. En ben ik klaar om even nog uit te rusten en dan aan het volgende avontuur van een nieuwe baan te beginnen. Daar heb ik heel erg veel zin in. 

20. jun, 2019

Wat een gestoorde vrouw was dat vannacht. Ik hoorde haar regelmatig mijn deur open maken naar de zolder. Vanmorgen vroeg op en dacht kom ik betaal haar voor mijn verblijf dus ik ga heel gewoon douchen en me niet aan een kraantje in de wc opfrissen. Ik moet door de stikdonkere keuken naar de douche en heb moeite het licht te vinden. Dat lukt en ik duik onder de douche. Als ik klaar ben is het weer donker in de keuken, maar nu staan er 2 grafkaarsen naast mijn ontbijtbord te branden. Verbijsterd sta ik te kijken. Wat een bizar gezicht. Ik schiet in de lach en verdwijn naar mijn kamer. Als ik voor het ontbijt kom is er niks aan de hand, is ze super aardig en bakt een ei voor me. Ik blijf maar niet kletsen en ga direct op pad. Een paar km verder loop ik eerst Pieter tegen het lijf. Hartelijk begroet ik hem. Pieter zegt niks terug en zijn koppie lijkt te hangen. Dan besef ik me dat vandaag de een na laatste dag is dat ik met hem loop. Ach jongen toch ik ga je missen zeg ik hem. Mijn gedachten zijn een poosje bij Pieter. Dan loop ik de bankhangers van gisteren tegen het lijf. Zij sluiten aan en we blijven de rest van de dag samen. Arie is geestelijk verzorger. Ik grijns en vertel hem van mijn droom en alles erna. Dan doet Eric een duit in het zakje. Hij is pleeg geweest en mocht mensen afleggen. We hebben lol. Ik vertel ze over Pietertje. Ze snappen het denk ik niet echt. Maar Pietertje trekt zich al aardig terug. Vaker moeten we naar zijn rood witte koppie zoeken. Ondertussen komen we langs een tentje voor koffie en cola zero. Leuk ding met een huiskamer in een winkeltje. Na een half uurtje beppen gaan we verder. Het stijgen valt erg mee, dat is prettig voor mij. Eric bleek in Rijswijk vlak bij de rijswijkse weg te hebben gewoond. Daar woonde ik ook. Nu woont hij in Huizen vlak bij mijn ma en broer. Wat een bijzonder leuke ontmoetingen denk ik voor de zoveelste keer. Tijd voor lunch. En het gaat spetteren. Bij mijn vraag aan een huis eigenaar om onder zijn afdak op zijn bank te mogen zitten is dat geen bezwaar en maakt hij ook een praatje. Ook dat is gauw weer een half uur. We bedanken de eigenaar hartelijk en gaan weer op pad. Eric maakt filmpjes om ook zijn doodzieke vrouw mee te laten genieten. Het vlot best wel langzaam voor mij en dat breekt me op. De natuur is wisselend. Prachtige stukken maar ook weer veel weg. En dan ben ik in Valkenburg. De andere twee moeten nog 7 km door naar Bemelen ik 2 km naar een hotelletje. Ik zit vlak bij de supermarkt dus pak kwark mee als avondeten. Ik heb het warm geen honger en pijn in mijn voeten. Dus hotel in, douchen wassen en languit op bed. Nog maar 1 dag... 

19. jun, 2019

Vanmorgen heerlijk ontbijt en gezellige gastvrouw die me naar Montfoort bracht. Daar was ik erg blij mee. Er was onweer en regen voorspelt om 15 uur dus wilde niet te gek lopen. Om 9 uur nam ik afscheid en begroette ik Pieter. Bert had zich verslapen dus daar ga ik niet op wachten. Fijn denk ik alleen lopen is prima. De route is goed aan gegeven dus geen reden te verdwalen. Al snel het dorp uit en op een landweg. Op een bank zitten twee mannen die met een jongen staan te praten. Als ik voorbij loop hoor ik, ook een pieterpadder? Yep ik ook. Even praten en dan laten de staande pieterpadders de zittende pieterpadders alleen. We lopen vlak achter elkaar en ik denk, lekker makkelijk. Zo hoef ik even niet op Pieter te letten. Dan raken we aan de praat en letten we geen van beiden meer op Pieter. Daar komen we na een paar 100 meter achter dus terug. Een joekel van een kruis wat we niet gezien hebben😂 Na een poosje is het ook voor ons rust. Er zit nog een vrouw die van alles wil weten en het reuze leuk vindt. Maar tijd vliegt, evenals het water met dit hete weer dus weer op pad. Mijn mede pieterpadder heet Tys. Hij haakt vrij snel erna af. Ik loop te snel. Toch blijven we de hele route bij elkaar in de buurt en pauzeren we samen. Bij een dorpje vraag ik mijn water flessen aan te mogen vullen. Lekker want het is heet en broeiierig weer. Dan komen we de zittende pieterpadders weer tegen die vertelden geschreeuwd en geklapt te hebben toen wij verkeerd liepen. Niks gehoord in druk gesprek😂 Verder gaat het en dan komt er een man naast me fietsen die vraagt of het leuk is alleen te lopen. Ik vertel hem wat over mijn tocht en hij vraagt een tip hoe hij zijn vrouw kan overtuigen zodat hij alleen weg kan. Nou scheiden dan maar zeg ik. Ja gossiedikke wat moet ik met dit soort geklets. De man mompelt wat en fietst door. Ik babbel nog even met Pieter wat een veel soortig volk je toch heb. Ik ben moe mijn voeten en knieeen doen pijn en ik wil rust. En pling Pieter tovert een bank tevoorschijn. Als ik erop plof lig ik bijna met bank en al achterover. Geen vaste bank maar een losstaande. Tys komt er ook bij zitten en we verzamelen moed voor de laatste 6 kilometer. Weg, industrie, en nog eens weg. Naast de mooie stukken weer veel te veel asfalt en Tys stoort zich hier mateloos aan. Maar dan zijn we in Sittard en komen uit op de markt voor het etappe biertje. We besluiten samen uit eten te gaan. Bert appt voor extra wandelwol wat ik Tys voor hem meegeef. Zij slapen allebei in het klooster waar ik met Irene en de pelgrims destijds sliep. Bert gaat ook mee uit eten maar moet nog 4 a 5 km. Ik ga op zoek naar mijn slaapadres. Mijn hemel dat is echt erg. Doodmoe kom ik aan. Eerst moet ik maar buiten op de bank gaan zitten want ze is in gesprek. Die dame gaat echter weg dus mag ik naar binnen. Piepklein halletje. links kamertje waar zij slaapt rechts een keukentje waar ik op een houten stoel mag zitten. Wifi heeft ze niet voor het millieu. Ik mag niet internetten. Denk eerder dat het te maken heeft met het feit dat ze beweert dat de toeristen belasting 5 euro is. Geen internet kan je dat niet opzoeken. Ik zeg haar niet meer dan 25 euro te betalen als alles oke is. Ik mag niet langer dan 2 min. douchen. Ze klaagt dat ik zeker ook van alles wil opladen wat stroom kost. Dan mag ik naar mijn kamer. Een hoge steile trap op waar je 2 handen nodig hebt niet naar beneden te denderen. Ze gaat niet mee maar schreeuwt van onder welk bed het beste matras heeft en waar ik handdoeken kan vinden. Douche en toillet zitten achter het keukentje. Het bed moet nog opgemaakt worden. Ik leg de lakens erop maar ga geen dekbedhoes erin vrommelen. Ik wil douchen. Als ik met mijn douchespul beneden kom zit ze tegenover de deur met haar telefoon in haar hand. Gaat ze werkelijk klokken? Ik trek me er geen hout van aan. Mijn kleren gaan in het fonteintje van de wc waar ik morgen geacht wordt me te wassen. Ik sta een minuut of 8 heerlijk onder de douche en ga zonder wat te zeggen naar boven. Als ik wil gaan eten mag ik haar fiets lenen. Als ie gestolen wordt is het niet erg dan ben ik verzekerd. Ja vast maar ik loop nog wel weer. Droog kom ik in het centrum waar ik net op tijd droog sta als het onweer losbarst en de regen. Tys komt aansnellen onder een plu en even later zien we bert aan komen rennen. De drummer van the golden earing treed op maar moet eerst zijn spullen inpakken voor de regen. Wij duiken de tent in waar we onder het afdak droog staan en eten en kletsen daar. Een heerlijke dag maar de pijn in mijn benen en knieen..... Tijd voor nog maar 2 afstanden. 😊 De pijnstillers moeten hun werk gaan doen en de nacht haalt veel weg.  maar dik 30 km op de teller is gewoon veel met 13 kilo op mijn rug

18. jun, 2019

Vannacht goed geslapen. De dag begon goed. Heerlijk ontbijt. Alleen was ik dit keer niet zo spraakzaam. Mijn hoofd was allang onderweg. Dus hoe lekker het ontbijt ook was om half 9 stond ik buiten. Mijn gastvrouw nam me nog even apart om over een heerlijke ijs tent te vertellen onderweg. Fijn die wordt geplunderd als ik er voorbij kom. Hoekje om en daar was Pieter. Ik was blij hem te zien en blij alleen te zijn. Gisteren toch in waarschijnlijk net iets ander tempo gelopen en andere indeling dan normaal. Ik had gisteravond dan ook stevig pijn in mijn benen en voeten en moest aan de pijnstillers. Gelukkig was de pijn weer weg vandaag maar wel besloten mijn eigen tempo te gaan lopen. Fijn om vroeg op weg te zijn voor het mooie weer echt los zou barsten. Het liep gelijk prima en ik liep heerlijk alleen. Geen pieterpadder te zien. Ik ben een duur loper en loop liever eerst een flink stuk in een voor mijn goed tempo dan een loper die de pauzes plant en vaak pauzeert. De afgelopen periode heb ik alle corticosteroiden gestaakt om mijn spieren te laten herstellen. Maar gister met Bert was een heuveltje op een bijna onbedwingbare berg. Dus nu alles weer opgestart. Maar ik merk wel dat het wiebelig gaat. Het eerste stuk blaf ik als een zeehond tot spugen aan toe. De ene niesbui na de andere. Ik stel de dokter bij terugkomst nog maar even 2 weken uit😊 De route is mooi maar toch ligt mijn hart meer bij overijssel en de achterhoek. Sorry limburgers maar zo is het voor mij. Vlak voor Roermond kom ik een stenen muur tegen waar ik na 10 km ongeveer even ga zitten. Een flesje cola zero wordt open gebroken. Het is net een oppeppende xtc pil. Hoe moe ik ook ben 10 minuten zitten, flesje cola zero naar binnen en het is alsof ik nog moet beginnen aan de wandeling. Heerlijk. Dan komen er twee mannen in een auto voorbij die stoppen en uitstappen. Van alles wil er eentje weten. Hij heeft zelf ook veel gelopen en ook naar Santiago. Na 20 min stappen ze op en is het voor mij ook hoog tijd. Bij de verkeersweg bij Roermond staat een subway tentje. Mooi even naar binnen, een steen koude fristy naar binnen nog als extra vocht en een nieuwe flesje pepmiddel😊 Dat is wat ik een beetje het jammere vind van Pieter in Limburg. Veel meer auto verkeerswegen dan het noorden. Ik zie regelmatig industrie en dat is jammer. Dan zie ik een ijstent. Hee zou mijn gastvrouw die bedoelen? Ik schat hoever ik van de route moet om er te komen. Zeker 200 meter. Doe ik dat? Ik denk en denk en besluit nee. Geen onnodige meters. Het is echt goed heet geworden en ik moet een paar km door een open veld. En ik druppel en druppel. Mijn armen benen hoofd alles druipt van het zweet. Mijn kleren zijn zo nat alsof ik onder de douche heb gestaan. En arme pieter staat daar met zijn rood witte koppie ook al te branden in de zon. Ik zeg hem had ik boombladeren gehad had ik een petje voor je gemaakt. We zitten dan ook wel 2 dagen net op de verkeerde plek. Eerst de duivelsberg met zijn waterval en nu het open veld in de brandende zon. Arme wij zeg ik. Dan einderlijk komen we bij st odilienberg. Aan het eind van een straat hangt Jesus in de brandende zon. Ik plof onder zijn oksels neer. Beetje schaduw. Dik 17 km zitten erop. Hoeveel ik moet lopen geen idee. Van Montfoort naar mijn slaapadres mag ik bellen dan wordt ik gehaald. Dat schijnt nog een eindje te zijn. Ik zoek het boottouw wat ik onderweg vond en knip er een stukje vanaf wat ik knoop. Dat doe ik in de voet van mijn wandelstok. De hele weg heb ik geen last meer van die versleten voet. Wat ben ik soms toch mega creatief😂😂 Ik vind er ook nog zacht geworden crackertjes die ik maar soldaat maak. En ik kom nog wat pepermunt tegen van die rare vent uit Laren. Wie wat bewaart heeft wat. Pieter weigert beleeft. Die denkt dat ik het harder nodig heb. Ach misschien is dat wel zo. Daarna ga ik toch echt verder. Nu loop ik nog een stuk door het bos. Beterrrr. En dan ben ik in Montfoort. Op de gps zie ik nog 4 km naar mijn slaapadres. Tja vroeg, pas 15 uur 24 km erop maar niet echt afgebrand. Ik vul op de gps ijs in en krijg binnen 400 meter een ijstent en ook nog op de route. Ik loop nog even achter Pieter aan zodat ik hem morgen makkelijk vindt. Dan wens ik hem een koele nacht en loop naar de ijstent. Wat een cadeautje op deze loeihete dag. Dan stap ik op en loop de laatste zware kilometers. Met het einde in zicht brand ik af. Mijn gastvrouw is stom verbaasd dat ik ben komen lopen. In de hal is het wat koeler en mijn lijf reageert onmiddelijk. Alles stoomt drupt en als ik dacht niet meer te kunnen zweten dan bewijs ik nu het tegendeel. Gossiepietje zeg ik tegen mijn gastvrouw ik lek aan alle kanten. Ze brengt me gelijk naar de badkamer met een groot bad waar ik in mag. Heerlijk met lavendelolie en ik jump er met kleren in. Die trek ik dan wel uit en laat ze mee badderen. Schoon krijg ik niks meer maar de stank is eraf. En nu zit ik languit op een luie stoel met mijn benen languit op een sinasappelkist kassie te kijken en mijn verslag te tikken. Morgen zoek ik Bert weer op. Net appte hij en wil samen lopen. Ja alleen wel in een rustiger tempo. Maar eerst mag de gastvrouw me terug naar Montfoort brengen. Nog een keer die km extra lopen doe ik niet. Morgen moeten we nog 4 km verder en vandaag liep ik er 28. Dat wordt teveel

17. jun, 2019

Gister een niet heel schoon onderkomen maar wel lekker even kunnen koken, in bad hangen en goed slapen. Vandaag ook kalm opgestart gezien ik pas om 17 uur in Swalmen welkom was. Even gepuzzeld op de route. Ging ik terug naar het station liep ik minstens 4 km verder vandaag. Ik kon ook in 1 keer naar tegelen bijna 5 km verder. Gezien de komende warmte dat besloten. Goed besluit want ipv 4 a 5 km verder liep ik nu maar 500 meter verder. In tegelen liep ik Pieter tegen het lijf. 1 pieter echter de volgende was weer eens weg. Klein stukje google maps

 Bleek het bos verbouwd te worden en steeds op een ander punt dus Pieter was gewoon even zoek. Met wat hulp hem weer gevonden en op een bank maar even wat drinken. En daar kwam nog een pieterpadder aan die naast me wilde zitten. Geen probleem. We blijken allebei op vrijdag in maastricht aan te komen. Hij is in Vorden begonnen en heeft het andere stuk eerder gelopen. Ondertussen zit hij te krabben als een gek. Als ik hem vraag of ie gestoken is blijkt hij aangevallen te zijn door processie rupsen in de b en b vanacht. Hij laat zijn lijf zien, het lijken wel de mazelen. Hij vertelt alleen te lopen omdat hij langer is dan 2 meter, schoenmaat 48 te hebben en te snel te lopen. Als ik verder wil staat hij ook op. Blijken we hetzelfde tempo te hebben😂 Hij stelt zich voor als Bert. Tijdens het kletsen vertelt hij begrafenis ondernemer te zijn. Ik schiet keihard in de lach en krijg ook gelijk de slappe lach. Als ik hem vertel te hebben gedroomd dat iemand zei dat ik terminaal was en mijn pensioen niet zou halen kan hij een beetje mee lachen. Het is heet het tempo hoog en het water raakt op. Tijd voor ergens een tankstop. Ondanks dat het er volgens het boekje niet is komt er toch een cafe. Ijskoffie waterflessen vullen en half uur hangen. Van Bert krijg ik een rubber dop voor mijn wandelstok. 1 stok die het weer geluidloos doet. Hij wil perse de koffie betalen. Gemeld dat de volgende voor mij is. Ondanks zijn mooie app is Pieter dan toch verdwenen. Bert wil over de weg ik niet. En dan zie ik Pieter ineens en zitten we weer op het goede pad. Omdat we zo lopen te kletsen is de volgende Pieter vergeten. We hoeven niet terug maar kunnen een afslag verder weer door met Pieter. Foto's maken doe ik ook niet veel zo en de omgeving gaat een beetje aan me voorbij. Maar wel even leuk zo lopen want ik ben moe de laatste dagen. Bert slaapt voor Swalmen in zijn tentje op een camping. Hij vraagt zich af of het niet eng is voor een vrouw alleen in het bos en zover lopen.  Ik krijg er een beetje kriebels bij maar laat dat niet merken. Dan is hij bij de plek waar hij verder moet naar de camping en ik nog 3 km met Pieter aan de haal mag. Maar ik ben moe en heb Pieter maar weinig te melden. Dan ben ik in Swalmen en duik een terras op voor een koud biertje. Een echtpaar vraagt of ik Pieterpadder ben en we raken aan de praat. Dan blijken zij op hetzelfde adres te slapen. Zij is psychiatrisch verpleegkundige bij de jellinek kliniek. Leuk een raakvlak. Vanavond zijn we dan ook met zijn drietjes gaan eten. Wat een fijne dag. Bert en ik hebben telefoonnummers uitgewisseld. Misschien lopen we nog een keer een stukje samen op. Morgen verder naar Montfoort. En dan weer wat meer aandacht voor Pieter en zijn schatten aan schoonheden die hij aan me heeft geopenbaard.