Stap uit je hoofd en in je leven!

23. jun, 2020

Ik wil, ik wil, ik wil, Naar de Kaag. Gisteravond nog in mijn hoofd. Maar vanmorgen liet ik dat maar varen. Het ov is geen optie en van de week viel ineens het gevoel uit mijn benen weg en kwam ik hardhandig in contact met de vloer. Behalve een bont en blauwe arm, ook een ietwat pijnlijke voet bovenop. Laat ik maar verstandig zijn. Het hele vroege uur wat ik wilde vertrekken even uitgesteld, maar om kwart voor 10 stond ik toch echt buiten. Zo hee dacht ik dat is heel lang geleden. Dat betekend op mijn dooie akkertje kunnen lopen. En ook wat verder als het goed gaat. Het besluit stond gedeeltelijk vast wat de route betrof. Hazerswoude. Een tijd terug zat ik daar op een banje nog even wat te drinken toen een zeer lief vrouwtje uit het huis naast het bankje kwam. We raakten aan de praat en zij bood me aan bij haar naar het toillet te gaan en wat te drinken te pakken. Terwijl zij verder scharrelde liet ze me alleen in huis. Sinds die tijd had ik al een bedank kaartje in mijn tas omdat ik haar nadien niet meer kon vinden. Dus vandaag een kaartje in de bus gedaan. Kleine moeite en een ander doe je er een plezier mee denk ik dan. Het is warm en ik loop al snel te druppen. Op de termometer die ik tegen kom staat al 27 graden. Oei en dan is het nog niet eens het heetst van de dag. Maar ik kan wel wat hebben en met de muziek op mijn oren stap ik een poosje door. Kaart in de bus en dan verder de route zoeken. Ik denk als ik een gedeelte van de route naar het spook verlaat loop dan kan ik op een gegeven moment rechtsaf naar Boskoop. En dan via Waddinxveen het Bentwoud in. Maar ik neem een andere afslag want dan kom ik langs de thee tuin en dat is ook een mooi stukje. Maakt niet uit ik heb de tijd en zie wel waar ik uitkom. Het valt me op dat nu er meer gevlogen wordt de lucht niet meer zo staalblauw is. Jammer maar ook wel weer oke want dan lijkt het weer een beetje op het oude normaal. De muziek gaat af en de rust daalt neer. En dan merk ik dat mijn hoofd in deze warmte helemaal stil valt. De hectische periode op het werk en al het gedoe om corona glijd van me af. Fijn is dat. Mijn hoofd blijft ook de hele dag op standje uit staan. Ik geniet enorm ook al ken ik de wegen wel. Het blijft zo mooi om me heen. Ik ben een bofferd dat ik zo vanuit mijn huis van al dat moois mag genieten. Dat blijf ik na 15 jaar hier wonen toch altijd weer zeggen. Het verveelt nooit. Ik bedenk me dat het wel tijd wordt om eens flink aan het drinken te slaan. Eerste bankje dat is van mij.  En dan kom ik bij de weg waarvan ik weet dat er een bankje aan komt. Hiep hoi denk ik, want het zweet gutst van me af. Helaas het bankje is bezet door een weg werker. Geen zin om te vragen of hij op wil schuiven dus volgende bankje maar. Als ik links het smalle pad in  wil  richting Alphen aan de Rijn blijkt die afgesloten te zijn. Een hek verspert de doorgang. Hoe flauw nou. Ik kan er om heen en denk even na hoe ik anders moet. Maar dan neem ik de beslissing om langs het hek te glippen. Op het pad komt even later een hardloper aan dus ik maak me geen zorgen of er nog meer is afgesloten. Het pad zal ik nog afmoeten voor ik kan zitten want dat is hier geen optie. Als ik rechtsaf naar Boskoop kan zie ik een grote ronde steen.  Ha mooi ook goed. Maar als ik er ben blijkt het toch echt een holle steen te zijn. Nee dan maar even verder. En dan kom ik op de weg naar de bootjes. Helemaal leuk. Daar zijn ook bankjes. Helaas het volgende bankje is bezet door een ouder echtpaar. Met anderhalve meter gaat het hem niet worden me er tussen te proppen. Gezien er al bijna 13 km opzitten staand een halve liter water weggetankt. Bij de bootjes kan ik vast wel ergens zitten. Over het bruggetje kom ik bij een leuk sluisje. Daar is een mooie plek. Als ik de km stand op pauze wil zetten blijkt deze zich al te hebben afgesloten. Oei dat is minder. Maar als ik kijk heeft hij hem netjes opgeslagen. Dan maar eerste en tweede deel. Ik neem echt maar even de tijd om 20 minuten echt goed te drinken en te eten. Slechte gewoonte, maar ik gun mezelf nooit de tijd om te ontbijten en heb nu dus echt wel honger. 3 krentebollen zijn dan ook zo weg. Nog maar een halve liter sukervrije zoete limonade siroop erbij en dan ben ik weer helemaal fit. Vandaag ben ik goed voorbereid op de hitte. 3 liter drinken bij me, mijn sandalen voor als mijn voeten te veel opzwellen in mijn dichte schoenen die toch twee maten groter zijn en mijn pet. Ehhhh ja die hangt nog vrolijk aan de kapstok. Natuurlijk denk ik. Gezien mijn teen pijn gaat doen in mijn dichte schoenen gelijk maar de sandalen aan. Ik besluit niet de bootjes route te doen maar verder te lopen, gezien ik anders wel weer heel snel thuis ben. Dus toch naar Waddinxveen en het Bentwoud in.  Toch de voorgenomen route. Dat is wel een unicum denk ik zo maar. Het is windstil en de hitte valt als een deken boven op me. De sandalen zonder steunzolen is wennen. Mijn benen zwalken wat. Maar nu weer dichte schoenen aan is geen optie meer. In bentwoud is wel weer een bankje waar ik op kan ploffen. Tijd zat. Maar weer even de muziek op om het tempo er een beetje in te houden. En dan ben ik in Bentwoud en lijkt het wel of alle oude van dagen vandaag zijn los gelaten. Alle bankjes zijn door ze bezet. Wel verdraaid ik wil niet in het gras zitten vanwege het teken seizoen. Dan maar staand drinken. Dan een bordje Moerkappelle nog 3 km. En een stenen verhoging. Mooi zonder gat en ik plof neer. Leuk zal ik via Moerkappelle gaan? In de brandende zon zit ik me te bedenken hoe ik dan loop. Ehhh jaha dat eerste stuk is leuk maar daarna is het langs de drukke weg. Daar heb ik nou net geen zin in. Maar wat ik wel kan doen is via Benthuizen de polder weer in en de weg af lopen naar het noord AA. Dat lijkt me een beter plan. Als ik dan bij Benthuizen stuit op het benzine station, vlieg ik eerst daar maar eens naar binnen. Een steenkoud drankje. Buiten staan 3 lege picknicktafels. Hehe denk ik bijna thuis en dan de eerste lege bank. Maar wat een kadootje een steenkoude fristie en daarna nog een suikervrije chocomelk naar binnen te kunnen gieten. Het leven is goed vandaag. Opgewekt ga ik weer op pad. Mijn sandalen zorgen voor blaren ook al heb ik sokken aan en op een plek op mijn hiel waar geen schoen zit. Gekke voeten. Het loopt ook niet zo lekker meer nu  ik zo ben gewend aan steunzolen. Maar dan loop ik toch maar weer de polder in. Als ik het noord Aa kan zien kom ik nog een bankje tegen. O leuk, nog even zitten. Ik heb nog een flesje cola zero voor als ik moe word en die gaat heel rap naar binnen. Er staat een berk omhoog met zijn neus in die blauwe lucht. Ook zo een boom waar ik zo van kan genieten. Als ik opsta is de moeheid helemaal verdwenen. Lang leven de cola zero. Er is geen houden meer aan. Rondje rond de plas gaat er nog bij komen. En ik geniet ernstig. Hoe mooi is het hier. En als ik aan het eind van de plas ben wil ik nog niet stoppen. Een klein rondje dan nog. Maar ook deze weg is leuk om te lopen. In de verte zie ik op een gegeven moment mensen  linksaf gaan. Oke denk ik ik loop ook tot daar en ga dan ook linksaf op huis aan. Dat is een domme vergissing. Ik kan geen andere kant op dan toch langs de drukke weg te gaan. Dat betekend via de stad en dan loop ik nog wel een poosje. Ik probeer nog wat omweggetjes maar kom dan weer op dezelfde weg terug uit. Dan nog maar weer een stukje terug tot ik dit keer rechtsaf kan. Op een bankje aan het water gaat het laatste flesje vocht erin. Drie en een halve liter moet genoeg zijn. Ik zweet wel zo hard dat het water uit mijn onderbroek drupt. Plassen hoef ik niet bij deze temperaturen dat is mooi mee genomen. Maar dan gaat de navigatie aan want het is welletjes geweest. Via de appie wat boodschappen doen en dan na 40 km stap ik mijn huis in. Je hebt zo van die dagen die kloppen van begin tot het eind. En dit was er zeker eentje. 

13. jun, 2020

Gisteravond samen late dienst gehad dus laat thuis en laat slapen. Maar vanmorgen om half 10 stond ik wel bij Gerda voor haar neus en vertrokken wij met schitterend weer richting Schoorl. Eerst een tocht uitgezocht van 23 km maar omdat we ook uit eten wilden en we alleen ergens al om 17 uur terecht konden de route naar 17 km omgezet. Werd wel een pittige met veel mul zand en hoge duintoppen, maar verwacht dat wel te redden. En ook omdat de weer berichten dusdanig waren dat we een pets regen konden verwachten in de middag, tevreden met 17 km. Ik had einderlijk weer eens een thermoskannetje aangeschaft dus had als verassing lekkere koffie bij me. Om 5 voor 11 gingen we lopen. En het viel allemaal op zijn plekkie in mijn bovendop. Het is er zo vreselijk mooi, daar kan je niet anders dan ziels gelukkig van worden. Gerda was dubbel gelukkig want dinsdag kan einderlijk na 4 maanden haar schoonmoeder terug naar Turkije. Het leven begint weer normaal te worden. Het gesprek ging nog wel over corona, onze meningen, en de situatie op het werk maar al gelang de tocht vorderde werden we stiller en waren we beiden bezig met gelukkig te lopen zijn en te genieten. Om 12 uur was het lunchen en aan de koffie. En dat is dan toch wel heel erg lekker. Ook gewoon een half uurtje voor uitgetrokken. Daarna was het wel even door kachelen want we moesten op tijd lopen vandaag. Dat is nog net even jammer maar later dubbel en dwars waard. Ondertussen was het windstil en snoeiheet. En toen was het witte pijltje ineens geel en besloten we maar een stukje terug te lopen. En tja dan kom je ineens weer een wit pijltje tegen en die moesten we ook hebben, maar we hadden geen afslag  gemist. En dat witte pijltje leidde toch echt naar het gele pijltje. Een paar wandelaars die voorbij kwamen liepen ook de witte pijlen en vertelden ons dat we wel goed zaten. De pijltjes waren gewoon waarschijnlijk op nieuw aangebracht en wat veranderd van kleur. Langzamerhand werd het pad mul en kwamen de duintoppen op ons af. En dat werd hijgen. Veel vocht in de lucht, zweten, en benauwd weer , het tempo moest omlaag. Maar dan staan we op het strand en weten we dat we goed moeten gaan opletten. Een paar jaar geleden misten we een route paaltje en hebben we lopen dwalen. Vandaag konden we met de tijd ons dat niet permitteren. En toch konden we de goede strandopgang weer niet vinden. Gevraagd aan mensen die het misschien wisten maar die vertelden ons dat de eerste opgang toch echt bij het strand paviljoen was. In onze beleving waren we vorige tocht daar juist verkeerd uitgekomen. Maar er zat niks anders op. En idd werd het daar zoeken. In de beschrijving was ook al gemeld dat het een lastige was en dat was het dan ook echt wel. Maar na even zoeken was daar ineens weer een wit pijltje. Hossana we konden verder. Het hekje waar we overheen moesten was niet eens hoog maar toch koste het mij moeite om erover heen te klauteren. Niet gewend aan dat mulle zand en geklim waren de benen flink stijf. Gerda moest zich van haar gewicht ontdoen om erover heen te komen. We worden een dagje ouder๐Ÿ˜€. Even flink water naar binnen gieten en kalmpies aan verder. Het leek wel steeds heter te worden en echt overal droop het zweet vanaf. En toen onder een boom moesten we echt even rusten. We moesten lachen om elkaars knal rode koppies. En er moest een flesje cola zero naar binnen. Gerda  zat er door heen en wat helpt er dan beter dan cola zero. Ik vraag me nog altijd af waarom alleen cola zero dat effect heeft. Een energie drankje doet het hem echt niet. Gerda zegt terecht dat we een petje op hadden gemoeten. Ja maar ik had niet bedacht dat het zulk gek weer zou worden.  Na een kwartiertje moeten we echt wel verder. Het loopt weer een poosje goed nu. Maar de 7 km mul zand waar ze het over hadden in de beschrijving klopt niet want het blijft mul. En dat mulle werkt niet mee in combinatie met dat benauwde hete weer. Maar het blijft genieten. Onze schoenen knellen en we denken van al het zand in de schoenen. Bij een bankje de schoenen leeg gooien. Helaas blijkt dat niet de oorzaak want het blijft knellen. Waarschijnlijk zijn de voeten dik. We komen bij het stuk wat in 2009 verwoest is door brand. Een paar jaar geleden zagen we daar heel goed de sporen van maar nu is er nauwelijks iets te zien. Maar als we verder lopen zien we de verkoolde bomen nog wel staan. Het blijft toch zonde dat er wel allerlei grassen komen maar geen bomen meer. Ik weet dat het niet ver meer is en net als ik denk dat het pad nu verhard is, mogen we opnieuw de heuvel op en is het weer even mul. En dan ontschiet mij een niet hele nette uitdrukking. Ik ben niet echt moe maar mijn longen hebben het vandaag gewoon zwaar en dan is het fijn als je niet zo hoeft te klauteren. Maar we gaan ervoor. En dan ineens aan het eind zie ik een uitkijkpunt en blijkt er de lange trap naar beneden te lopen naar het eind punt. Half 5 dus mooi op tijd. Het is maar een km naar het restaurant maar we gaan met de auto. Ik vertel Gerda over het klimduin en dat we daar nog wel langs gaan. Als kind rolde ik daar vanaf en het is een mooi stukje. Als we bij het restaurant komen blijkt dit aan het klimduin te liggen. Het maakt de dag echt helemaal perfect. Het is even de entree met desinfecteren wat we niet erg vinden en de vraag of we gezond zijn. Maar dan is er van corona niks meer te merken. En oo wat genieten we dat het weer kan.  Het eten is ook heerlijk met flink veel groente bij Gerda en rauwkosten en vis bij mij. Gezond. Het personeel is duidelijk blij dat ze aan het werk zijn. Er wordt gezellig gekletst en gelachen. En dan besluit ik dat ik nog het klimduin op wil. Nog even net als vroeger. Als we dan met gevulde magen opstappen is het echt flink zwoegen om nog boven te komen door wederom dat mulle zand. Maar we komen er en genieten van het mooie uitzicht naar beneden. Beneden lopen we nog even een rondje door het dorp en dan gaan we weer op pad richting huis. Tenslotte moet ik morgen weer werken en we zijn moe. Maar dit was de eerste keer sinds coroontje dat we weer zo gelukkig zijn.  Het lijkt bijna weer op het oude normaal zoals het hoort. Wat een perfecte dag

31. mei, 2020

Gisteravond buurten bij Victor en Hetty en laat thuis en vanmorgen al weer om 10 uur moest ik in Westbroek zijn voor het Bert Bospad. En wat doet het goed mijn pelgrims vriendjes. De paniek trekt wat weg, ik kan van me af praten en ik mag volschieten.  Marja haar man was mee gereden en ging op de fiets terug. Na wat foto's van ooievaars op het nest, gaan wij op pad. Na van de week Loosdrecht lag dit stukje nog op ons te wachten. Het weer werkt deze periode goed mee, ook vandaag. We kletsen wat af en ik hoef me niet groot te houden of groter voor te doen dan ik ben. Dat is gewoon fijn. En dan voel ik me ook langzaam beter. Het pad is mooi. Onverhard klompenpad , water grasland, bomen, er is eigenlijk van alles, dus lekker afwisselend. Veel te kijken dan ook ondertussen. Het is wel wat geklauter over hekjes ed. maar we redden het netjes. We worden oud denk ik dan maar.

We lopen iets meer door dan afgelopen week, maar we hebben ook nu geen haast. Foto hier foto daar even een bankje, en dan is er ook nog een thee tuin, waar nu geen koffie en thee is maar waar we wel kunnen zitten en nog even kletsen en zo verstrijkt de tijd. Een selfie wordt gemaakt Van ons beidjes van bovenaf dus is het: hoog Sammy kijk omhoog Sammy zegt Marja. Nou voor mij gaat die vlieger wel op. Vandaag kan ik even omhoog kijken en de blauwe lucht zien en genieten van het landschap. We lopen tussen de schaapjes en zien schaapjes heerlijk verdekt in kuiltjes liggen. Het zijn vind ik wat dommige lieve dieren met hun gekke blaat maar soms denk ik wel eens dat ik best zoiets zou willen zijn. Geen sores, geen narigheid gewoon een paar jaar gras eten en in de winter een warme stal en dat is het dan wel. 

Dan lopen we het laatste stuk door het gemaaide gras. Marja durft het aan op haar blote voeten te gaan banjeren. Ik hou lekker mijn schoenen aan. Er staan twee paarden in de wei en ik bedenk me dat het wel grappig is om eens een foto van een paardenoog te maken. Hij lukt bijzonder goed en ik had niet gezien dat ik er zelf in weerspiegelt werd. Soms heb je van die ideeen. En dan staan we op de weg en lopen we weer richting auto. Het laatste stukje is wat minder,  veel verkeer wat langs dendert, dat vind ik altijd wat lastig. Maar er staan wel prachtige huizen dus hebben nog wel wat te kijken. Op een muurtje bij de auto drinken we nog even wat en dan gaan we ieder op huis aan. Ik ga het eerste stukje langs de Maarseveense plassen binnendoor om dan ook echt de weg naar huis te zoeken. Nog 1 vrije dag en dan gaan de nachtdiensten weer beginnen. Ik ben er nu blij mee het is een hoop afleiding. Maar deze dag is er weer een met een lach.

30. mei, 2020

Gisteren een flinke dreun gekregen en compleet van het padje. Vandaag dus ook erg naar nog. Fijn dat ik met Gerda heb afgesproken een dag te lopen. Dat is afleiding. Alleen was het nu ook niet goed geweest. Om 8 uur stond ik bij Gerda. Ik had haar gezegd dat ik de lunch mee zou nemen en Gerda reed. Mooi geregeld. Bij Gerda aan de koffie en voordat zij al haar bullen bij een had was het toch nog bijna 3 kwartier verder. Ik ben niet de enige die haar hersenen kwijt is. 

Beiden gaat corona tijd ons niet enorm goed af. Ik ben huilerig en paniekerig en voel me vaak eenzaam terwijl ik genoeg mensen om me heen heb. Gerda is prikkelbaarder en kan niet veel hebben. 

We spreken onze dingen naar elkaar uit. Het is altijd fijn dat dit kan, dan is het oke voor elkaar. Het is 1.45 uur rijden en we gaan dan ook op pad. Het is mooi buiten al is het nog erg koud. 

Maar we moeten nog een poosje rijden en wat later zal het warm genoeg zijn. Een korte broek en shirt meer hebben we niet bij ons. We vinden de parkeerplek direct en ruimte genoeg. We hebben een route van Frank wandelt. Dat is tot nu toe steeds reden geweest voor een prachtige dag. De route begint ook gelijk op de parkeerplaats wat ook fijn is. Via het centrum waar we bij het bakkertje een beker koffie scoren. Lekker. Ik hou van de bakkertjes die dit doen. Na het geniet momentje gaan we aan de wandel. Ik loop zonder stokken omdat ik anders belemmerd word met de route lezen op de telefoon. De route is afwisselend. Bos boerenland prachtige huizen en wat ik me bedenk is dat ik hier minder bloemen zie dan in de polders van Zoetermeer. We lopen stukken langs de Vecht. Dan geeft Frank aan, een klein stukje van de route af te wijken voor een mooi uitkijkpunt en dat doen we dus ook. Prachtig en een bank met een stoel waar een houten stuk soort schaaltje opligt. Gerda dacht dat ik geen eieren bij me had  en had bij de buren 4 eieren geleend. Ik schoot in de lach want ik had er ook 4 bij me. Dat werd dus een verlaat ontbijt van 8 eieren. Na twee eieren hielden we het voor gezien. De rest maar voor de lunch. Nog een broodje erachter aan en wat drinken en na een sanitaire stop kunnen we verder. De pauzes duren lang. Alleen zijn het altijd enkele pauzes van 5 minuten. Nu konden we wel een half uurtje blijven hangen. Maar we gingen verder, liepen door stukken bos en kwamen bij een hotel aan waar we langs moesten naar de vecht. Mooi dat slingerende rivierlandschap. Bij de sluis is het even leuk vertoeven. Er is een vis trap voor vissen die niet tegen de stoming op kunnen. Grote vissen zwemmen er, mooi om te zien. Ook de sluis is prachtig. Maar als we over het bruggetje willen zien we de linten anderhalve meter. Twee tronen waar je mooi op zou kunnen zitten om uit te kijken zijn afgesloten en wordt bewaakt door een handhaver. Gerda kan het woord niet horen en we zijn er een beetje iebelig van. Ik merk dat ik alles wel zie en ook geniet maar worstel. Het is niet de vakantie dag die ik normaal voel. De tranen zitten hoog en ik pieker hoe dingen verder moeten. Ik kom er niet uit. Het is dit keer niet het geeft niet. Het is gewoon simpel super rot. We lopen verder de route en dan lopen we toch een stukje verkeerd. Bij een huis komen twee fietsers aan fietsen en die vragen ons of we iets zoeken. We raken aan de praat en zij vertellen elders te wonen. Ik vraag ze of dit dan hun tweede huis is. Midden in het land helemaal in afzondering. Nee hoor zeggen ze. Er woont een 80 jarige dame die het heerlijk vindt zo alleen te wonen en er vaak op uit gaat. Daar waar wij zoiets hebben van goh wat heerlijk wonen, maar te stil en te eenzaam. 

Voor corona had ik er voor getekend. Nu met corona moet ik er niet meer aan denken. Het feit dat je geen kant op kan alles op afstand heerst en regeert maakt eenzaam. Dan kan ik nog zoveel mensen om me heen hebben het gevoel is er gewoon. En dat is een gevoel wat ik niet ken en wat heel akelig is. We nemen afscheid wensen elkaar nog een mooie dag en keren terug naar de route. We bemerken onze vergissing, door de onduidelijke beschrijving ook en vervolgen de route. We hebben het beide goed warm gekregen.

Omdat we geen bankje kunnen vinden duiken we maar wat dieper door de knieen om op de grond te gaan zitten. Dat valt niet helemaal mee๐Ÿ˜€. We worden oud. We eten nog maar de twee eitjes en een broodje en banaantje voor Gerda maar ik krijg er niet veel anders nog in dan een banaan. Sinds de nachtdiensten liggen mijn darmen stil en kan ik niet vaak voldoende eten. Nog 7 keer 5 nachten en dan ben ik er vanaf. Dat is uit te zingen. We maken een andere selfie dan normaal nu lekker lui liggend. Het is prima om het gewoon kalm aan te doen. Hoe langer weg hoe beter vandaag. Maar de tijd gaat door en we moeten verder. We lopen ergens op een stuk prive terrein maar komen daar later achter. Klinkt bekend met Marja deed ik dat ook al. Uiteinderlijk komen we over het landgoed Rechteren bij kasteel Rechteren. Mooi maar vooral de Rhododendrons in grote getalen met verschillende kleuren zijn prachtig. We maken foto's en genieten ervan. En vanaf het kasteel is het niet ver meer naar Dalfsen. We moeten nog een stuk door het landgoed waar de route weer onduidelijk is en waar we even aan het zoeken zijn. Maar dan komen we bij het station. Volgens de route moeten we nog verder maar dat klopt niet. Terwijl ik Gerda ervan probeer te overtuigen dat we er echt nog niet zijn heeft Gerda allang de auto zien staan. We gooien de spullen erin en gaan nog maar even een patatje halen. Voor 22 uur zijn we niet thuis en gezien er niks is nog houden we het maar een keer bij ongezond. Daarna wordt het richting huis. Om half 11 ongeveer ben ik blij mijn huis binnen te stappen. Een bijzondere dag.

28. mei, 2020

Ik wil nog altijd een keer vanuit huis naar de kagerplassen lopen. Dat had ik voor vandaag bedacht. Maar toen ik eens keek hoever dat was moest ik mijn verstand bij elkaar rapen. 30km en dan nog terug. Dat kan ik als er ov is waar ik in kan want ik loop niet de hele afstand. En gezien ov geen optie is wordt het even puzzelen. Via route.nl kom ik aan een route bij Roelofsarendsveen uit. Braassermermeer en zo. 34 km ja dat is even een afstand maar als ik op tijd wegga kan ik er lang over doen.Toch is het pas 11 uur als ik mijn auto parkeer en kan gaan lopen. Dat wordt dus niet vroeg thuis. Het is een eindje terug lopen en ik vraag me af waarom de app elke keer zo ver van de route een parkeerplek aanwijst. Maar goed ik loop rustigjes de weg terug en kom in het centrum. Leuk het doet me denken aan mijn tocht een jaar of 5 terug van 75 km. Ik zie het bankje waar ik destijds een halve  liter koude karnemelk naar binnen goot. Toen was ik er al veel vroeger maar ook al om half 5 van huis gegaan. Ik pik de route op en moet een andere kant op dan als ik naar de Kaag loop. Ach denk ik leuk een nieuwe weg. Al  snel loop ik tegen het braassemermeer aan. Ik sta even te kijken en zo vreselijk te genieten. Als ik de route verder wil volgen zie ik ineens dat ik met het pontje over moet.Oei ik heb wel een pas maar geen contant geld. Gelukkig kan ik pinnen op de pont. Ik hoop maar dat ik niet nog meer pontjes tegen kom, want de baas een behoorlijk chagerijn reageert kortaf dat je nooit weet of andere pontjes ook een pinautomaat hebben. Ik zwijg maar en geniet van het korte tochtje. Toch echt wel leuk. Aan de overkant loop ik de dijk op.  Dit is toch het soort landschap waar ik dik van kan genieten. Water, bootjes,  polder, molens, kleine gehuchtjes,  ik houd er van. Ik zie een roofvogel en hou even mijn geduld om te kijken of ik hem op de foto kan krijgen. Volgens mij is het een buizerd en lukt het aardig. Ik loop een stuk van het marskramerpad. Grappig ik had dat de afgelopen drie weken moeten lopen. Nu loop ik er een stukje van. Al snel loop ik Rijnsaterwoude in.Zo een leuk klein dorpje. Ik loop langs een restaurant en zie 3 mensen binnen zitten. Gek gezicht. Het zullen de eigenaars zijn voor de opening 1 juni denk ik. Ik hou even mijn gedachten bij dat idee. Het trekt me niet met al die maatregelen dus echt gebruik zal ik er niet van maken vrees ik. Dan laat ik het los en bedenk me dat ik al een poos niets heb gehoord van iemand met wie ik wekelijks contact had. Ik heb nog steeds veel van paniek gevoelens van de eerste twee weken toen er ineens mensen om me heen omvielen en Lizzy de poes ook overleed. Is er nog iemand ziek? Ik besluit als ik een bankje zie maar eens zelf te gaan bellen. Dan zie ik bordjes Woubrugge en de route loopt ook die kant uit. Ik heb niet goed op de route kaart gekeken en dus ook geen idee dat ik hier zou komen. Mijn koppie straalt, want hier zit het bakkertje waar ik altijd kwam en koffie dronk. Daar zit je dan aan het water bij een brug en is het leuk al die bootjes te zien gaan. Twee jaar verder en ik vraag me af of het er nog is. Dan bedenk ik me dat Woubrugge groter is en dat er ook een kans is dat de route er niet langs komt. Ik wacht vol spanning af. Dan wordt ik door twee oude dames op fietsen staande gehouden. Of ik kaart kan lezen. Ik schiet keihard in de lach en zeg:  "als vrienden dat horen dan gaan ze plat van het lachen". Als er 1 is die nog nooit iets gesnapt heeft van een kaart ben ik het wel. Maar voor de vorm wil ik wel even mee kijken. Ze komen uit Katwijk en gaan nog veel samen op pad. Ik vraag hoe ze hier komen. Nou we zetten de fietsen achterop de auto en gaan. Ze komen hier graag en vinden het bijzonder mooi hier. Ik ben verbaasd want twee van die oude besjes met fietsen zien sjouwen vind ik wel heel knap. We blijven een poosje staan praten en ik bekijk hun kaart. En jawel je gelooft het of niet maar ik weet zowaar waar ze heen moeten want ik kom daar vandaan. ๐Ÿ˜€ Dan gaan we elk de andere kant op. Ik geniet wel van dit soort contacten. Mensen kunnen zo blij zijn van de mooie natuur en omgeving. En ineens denk ik: Verrek dit is de weg naar de brug en dus het bakkertje. oooo dat is leuk en wat hoop ik dat ie daar nog zit en open is. Als ik aan de overkant de plek zie, ligt er een schip voor. Ik zie wel wat winkeltjes die ik nooit gezien heb en vrees dat het bakkertje plaats gemaakt heeft voor de kapper. Maar dan zie ik het. Jawel hoor de bakker is er nog en is open. Wat kan een mens blij zijn. En ze schenken nog koffie ook. Ik prijs haar de hemel in en ze moet lachen. Het toillet is dicht dat mag niet, maar goed als ik niet teveel drink zing ik het wel uit. Op het bankje kijk ik naar het water en geniet van de koffie en mijn boterham. Even is alles gewoon zoals het hoort en dat maakt zo dankbaar. Dan bedenk ik me nog te bellen. Als ik hoor dat degene van wie ik al een poosje niks gehoord heb niet ziek is kan ik een zucht van opluchting slaken. Voor het eerst in corona tijd ben ik echt helemaal relaxed.Wat is dit een fijne dag.  Als ik verder wil na een kwartiertje word ik staande gehouden door een man in een scoot mobiel. Ga je nu alweer weg vraagt hij. We maken nog even een praatje maar dan moet ik verder. Het is niet alleen de gezondheid van mensen die getroffen zijn. Ik denk dat het probleem van de eenzaamheid voor veel mensen vele malen groter is.  Er had zoveel meer gedaan kunnen worden om dit in te perken. Maar ik zet het uit mijn hoofd. Deze dag  is te mooi. En dan kom ik bij de drukke weg naar Hoogmade. Dit geloof je niet denk ik. Waarom de route in vredesnaam langs de n weg laten lopen. Het mag dan wel een fietsroute zijn maar er zijn hier zoveel mooiere stukken. Maar goed ik gooi de muziek op mijn hoofd en loop een stuk van de lange weg af. Na 3 km gaat de route ineens weer een polderweg in. Ooo jubel en juich denk ik. De weg die ik altijd liep en die ik zo leuk vind naar de kaag. Het uitzicht is wel veranderd. Overal waar je loopt zag je altijd de mooie groene torenspits van de kerk van Hoogmade. 4 november is deze volledig afgefikt. Ik herinner me het nog goed. Het was zo een drama voor de mensen daar.Overal waar je in het dorp bent zie je de kerk staan. Het was echt een nog levende gemeenschap. Triest twee rampen kort achter elkaar want nu het corona dat is toch ook wel een ramp. Ik ben er na die tijd niet eerder langs gewandeld maar het ziet er maar akelig uit. En dan kom ik toch weer bij die drukke weg uit. Getverdikkeme denk ik. Ik geloof niet dat ik weer helemaal terug moet want het is een rondje wat ik loop.Maar als ik het nummer 38 zoek wat ik moet gaan volgen kan ik het niet vinden. Ook al ga ik weer een stukje terug naar het vorige bordje en probeer ik het nogmaals. Mensen die me zien zoeken proberen me te helpen maar ook zij komen er niet uit. Heb ik weer denk ik. Ik besluit om dan maar de route los te laten en via de wijde aa naar het begin punt terug te gaan. Ik loop langs de drukke weg naar de zijweg die ik dacht ik in moet.  Als ik uitzoek op een bankje  hoe ik dan verder moet raak ik in gesprek met twee fietsers. Zij vertellen me dat zij ook een deel van de  route fietsen en dat bordje 38 vergeten is op te hangen. Leuk denk ik. Zij vertellen me hoe ik bij de wijde aa kom. Dat betekend Hoogmade in. En als ik daar in loop zie ik ineens het bordje 38. Daar loopt het pad dus verder. Mooi. Via de kromme does, een rivierje kom ik bij de kerk uit. Er is echt niks meer van over. Dan kom ik in een stukje bosachtig gebied en loop ik achter de pannenkoeken boerderij van Leiderdorp. En ineens schiet de paniek dan toch weer omhoog. Maar flink doorlopen. Ik baal even flink. Gaat dit ooit voorbij?  De route loopt verder en weer moet ik langs een drukker stuk. Jammer het eerste deel was zo mooi. Muziek maar weer op en gaan.Het wordt ondertussen wel wat later. Ik zie nog 9 km minimaal. Oei dat is iets verder dan ik dacht en kan ik niet meer van de weg af gaan. Pontjes zullen niet meer varen. Dan wordt de weg toch weer leuker door de kleine dorpjes. Langs  Oud Ade naar Warmond, Rijpwetering en dan loop ik toch weer van de weg af en kom ik weer op het mooie stuk. Zo loop ik langs het water naar Nieuwe Wetering over een bijzondere leuke weg met allemaal molens bootjes en het water. De paniek is al lang weer vergeten en ik geniet weer helemaal. Ik denk dat het vandaag van mijn gezicht af te lezen was want er wordt heel veel lachend gedag gegroet. Voor de zekerheid vraag ik nog wel een keer of ik op deze route nog pontjes op moet. Nee hoor zegt een vrouw je loopt nu nog alleen via de weg. Mooi zeg ik dat is een geruststelling. Dan kom ik in Nieuwe Wetering en zie ik de toren met de bloem erop van Roelofsarendsveen. Daar een kilometer verder staat mijn auto. Nog 1 dorp Oude Wetering en dan ineens sta ik voor de toren. Bij de auto zitten er 37 km op en kom ik tot de ontdekking dat ik na een halve liter water een kop koffie en 1 boterham niks meer gehad heb vandaag. Ik heb dan ook best trek en ben blij dat ik thuis mijn eten alleen hoef op te warmen. Tevreden keer ik naar huis. Wat een mooie dag.