Stap uit je hoofd en in je leven!

19. jul, 2021

Afgelopen week vertelde ik Hetty dat ik zo graag weer eens naar de Kaag wilde lopen. En alleen al bij dat idee werd ik blij. Het is al een aantal jaren geleden. Toen liep ik 75 km en daarna mijn lijf stuk. Dat mocht niet meer dus ik kwam er niet meer. Maar toch. Jaarlijks dacht ik eraan en het verlangen bleef. Waarom? Veel water, mooie route ik heb geen idee. Maar als ik een lange afstand wil lopen moet ik naar de Kaag gaan. Ik hoef er niet eens over na te denken of dat lukt. Die route geeft op de een of andere manier energie. En ik wil gewoon even een leeg hoofd hebben. Grote schoonmaak houden in die boven dop en al die spinnewebben weg vegen. Dus half 8 sta ik buiten. Het heeft wel wat aparts zo vroeg. Dat ben ik niet gewend. Het is alleen wel erg warm. Als het nog warmer wordt wordt het een pittig loopje bedenk ik me. Als ik om kwart over 8 langs de thermometer loop staat er 26 graden op. Oeps denk ik volgens mij was dat niet voorspeld. Gelukkig heb ik mijn petje bij me. Deze keer eens aan gedacht. De muziek gaat op mijn oren met het pelgrimslied op herhaling een paar keer. Het malen moet nog even uit mijn hoofd weg. Vlak bij Hazerswoude dorp loopt een vrouwtje met me op. Ze is vrijwilliger geweest in Roncesvalles en we babbelen een poosje over de camino. Leuk vind ik het. Als we beiden weer ons weegs gaan en ik vlak bij Koudekerk aan de Rijn ben, heb ik er 13 km opzitten en 1000 km op de teller dit jaar. Mooi zo, ik doe nog wat aan lichaamsbeweging. Op een bankje is het even een half uurtje rust. Ik ben moe en heb een duf hoofd van dat hele vroege opstaan. Het eerste flesje cola zero gaat erin en daarna ben ik klaar wakker en kan ik vol energie verder. Het verbaasd me toch elke keer weer hoe goed dat bocht werkt. Het is al drukjes op het water en ik geniet van de bootjes. Bij de brug moet ik wachten die is net open. Maar dan loop ik al rap de polder in op weg naar Woubrugge. Wat een heerlijke rust gaat er toch vanuit. Even vliegen de tranen omhoog maar die zijn snel weg. Dit gebeurt nog 2 keer vandaag maar dat is niet erg. Het grote genieten overheerst. De muziek blijft  sinds de ontmoeting met de vrouw al af. Het stoort me meer en het malen ging er toch ook niet van weg. Dus kijk ik rond en geniet ik maar gewoon. Als het pad smaller wordt is het opletten. Racefietsers zijn flink aan het toeren en of ik maar elke keer de kant in wil. Op een gegeven moment blijft er 1 bellen maar ik moet toch echt even opletten dat ik niet de brandnetels inval. Ik foeter hem dan ook even flink uit. Dom ei denk ik. Het laatste stukje naar Woubrugge gaat langs de drukke weg. Tijd  voor muziek. En ik heb het naar mijn zin en zing vrolijk mee. Mijn lijf danst. Blij ben ik nu. En nu gaan de mensen ook vrolijk groeten. Ik ben uit mijn coconnetje gekropen. En dan is er Woubrugge. Tijd voor rust denk ik. Bij een restaurantje eerst even naar het toillet en mijn polsen onder de koude kraan en mijn gezicht flink nat maken. Poeh ik ben echt flink verhit en heb zin in iets steen kouds. Maar dan wacht me een onaangename verassing. Nee geen plek en ook buiten langs het muurtje even snel iets drinken mag niet. Ik kan er zo chagerijnig van worden maar slik het in. Corona kent geen genade. Ik ga maar gauw verder. Roelofsarendsveen zal wel wat open zijn. Net als ik me afvraag of ik langs het water kan blijven lopen, vertellen twee fietsers me dat dat een mooier stuk is. Grappig, alsof ze mijn gedachten kunnen lezen. Het is echter een kort stukje en dan loop ik langs de weg. Maar een leuke weg naar de pond. Daar aangekomen staan de fietsers er  ook en we raken aan de praat, al wachtend op de pond. Hij houdt niet van wandelen, zij wel. Zij liep een of ander pad bij Nijmegen. Niet het pelgrimspad of toch wel. Niet de walk of wisdom, ze komt er niet uit. Ondertussen is het pondje er ook en ik geniet van de bootjes op het water. Heerlijk al dat water, al moet ik wel af en toe denken aan het zuiden. Limburg, Duitseland, Belgie waar de overstromingen zijn en waar zo veel kapot is.  Belgie en Duitseland waar zoveel doden zijn. We zijn nog steeds niet opgewassen tegen het water. Als we aan de overkant zijn neem ik afscheid van de fietsers en we wensen elkaar een fijne dag. Dan loop ik Roelofsarendsveen in en kom na een poosje langs de ijstent. Heel fijn, daar is altijd plek. Even genietend op een bankje. Maar op de ene pauze van een half uur na blijft het vandaag bij de noodzakelijke stops van wat eten of drinken. De vijf minuten pauzes. In het centrum vlieg in even de supermarkt in. Slaatje, halve liter vifit, en een flesje cola zero. Op een bankje vliegt alles naar binnen en dan gaat het snel verder.  En dan sta ik bij de ringvaart en word ik door een fietser practisch van mijn sokkel gereden. De man verontschuldigt zich in het engels en is geschrokken. Hij vertelde naar de bootjes te kijken en mij niet gezien te hebben. Nou kan ik me dat wel voorstellen want het is een geweldig gezicht. Het is enorm druk op het water. Eigenlijk was het plan om naar eerder naar Leiden te lopen in plaats van helemaal naar de Buitenkaag. Maar die afslag komt al zo snel dat ik dat plan ook even snel weer laat varen. Neuhhh, zeg ik hardop, ik wil bootjes kijken. Het is zo leuk om te zien hoe die bootjes vol met mensen zitten die met hun mobiel voor hun neus zitten. De mannen aan het roer en bijna allemaal wat norse gezichten. Ik zie misschien maar drie vrolijke gezichten. Het is ook gewoon te druk. En ik heb vreselijke lol. 5 km pret en dan sta ik bij Buitenkaag en bij het pondje naar Kaageiland. Jaha en nu. 34 km zitten erop en bussen gaan hier op zondag niet. Even bij de bushalte op een bankje zitten en de gps aan. Naar huis is 22 km dat is te ver. Leiden dan dat is 11 km. Daar dan de bus?? Het is een optie. Even een banaan naar binnen en een halve liter water en dan gaat het verder. Ik moet een heuvel op en als ik boven ben sta ik op een soort driesprong. Prompt zakt mijn stok in. Hee gek denk ik. Als ik hem weer op lengte aan het brengen ben hoor ik net achter me een hoop gekraak. Ik kijk maar zie niks. Zeker een of ander beest denk ik. Maar dan stoppen er ineens fietsers. Er is een man met zijn fiets de bosjes ingereden en daar ga je dus naar beneden. Ik sta verbaasd te kijken hoe man met fiets eruit getrokken wordt. Wie neemt daar nou een afslag de bosjes in vraag ik me stom verbaasd af. Man is nog ongeschonden maar lag in de brandnetels. Die heeft jeuk. Ik loop hoofdschuddend verder. Hier kan ik toch echt niet bij. De weg naar Leiden is niet zo boeiend dus ik gooi de muziek maar weer een poosje op. In Sassenheim gaat het wat beter en heb ik het ook weer naar mijn zin. Ik bedenk me dat als ik op bekend terrein ben ik nog een keer kan rusten. Ik heb nog een flesje cola zero, twee eitjes en een krentenbol. Behalve een broodje kaas vanmorgen vroeg, de banaan en een slaatje eerder op de dag ben ik nog niet zo veel verder.  En dan loop ik Leiden in en kom ik met wat zoeken in het centrum uit. Op een bankje vlak bij Lammerschans is het eten en nadenken. Bus of lopen. Keuze stress. Het is nog 10 km dus het kan wel. Aan de andere kant ik heb er 46 km opzitten en ik voel mijn benen. Als de eitjes en een krentenbol weg gekaand zijn en de cola zero naar mijn maag vertrekt ga ik maar eens staan. En weer doet de cola zero zijn werk. Het lopen gaat weer soepeltjes. Niks geen bus. Wel besluit ik via de busroute te lopen. Kan ik altijd de bus pakken. 3 km lopen super snel weg en dan ben ik om en duik ik bij Zoeterwoude de polder in. Het loopt nog prima. Lekker die rust in de polder nog even. En dan loop  ik ook gelijk door. Na 57 km stap ik mijn huis in. Wat een geweldige dag. Het was weer eens ouderwets genieten. En de Kaag... Ik hoop de route volgend jaar nog een keer te kunnen lopen. 

16. jul, 2021

Wat een ellendige tijd ben ik ingegaan. Eerst de ziektewet in om tot rust te komen. Ik was aan de wandel en ik hoopte dat ik daarmee snel zou opknappen. Maar toen een week voor de pelgrimsdagen ging het lichamelijk mis. Gedoe met huisarts, die me bij het afscheid verteld dat ik vermoedelijk wel kanker zal hebben en boem ik sta buiten. Dikke paniek. Onderzoeken lopen en komen nu. Gelukkig kon ik wel mee op de pelgrimsdagen en dat was echt ontzettend leuk daar in Dwingeloo. Voor herhaling vatbaar en half aug ga ik weer een paar dagen met een medepelgrim.

 

Toen een vriendin met wie ik zou gaan lopen. Avond voordat we gaan in paniek aan de telefoon. Man opgepakt twee maal wegens openbare dronkenschap en bleek agressief. Paar dagen met haar aan de regel geweest want daar moet een scheiding komen en vlucht adres etc. 

En dan moet er nog een hypotheek geregeld worden en een notaris voor de erfenis voor als ik ga hemelen dus druk en ik kom nergens meer aan toe wat mijzelf betreft. Slapen, eten, lopen niks lukt en ik zak verder door mijn hoeven heen. En dan staat gisteren Hetty voor de deur. Die gaat me helpen met het huis opruimen. Terug van hun voettocht en ik kan alleen maar huilen. Wat ben ik blij dat ze er is. Ik had het zelf zo nodig iemand die even de regie overneemt over iets. Even mijn verhaal kunnen doen ipv alleen maar bezig zijn met anderen of zakelijke dingen. En dan slaap ik vannacht ook weer eens 5 uur. Vandaag op tijd eruit. Eerste plan was naar de kaag te lopen maar ik was pas om 7 uur op dus dat gaat het hem niet worden. Bovendien is het bewolkt en dan is het geen leuke route. Het land van Zwiebertje is plan b en die gaat het worden. Gisteren zei ik nog tegen Hetty, dat die dik 40 km was. Maar dat ben ik gevoegelijk vergeten. Om kwart voor 10 ben ik op de plek waar ie begint en ga ik aan de wandel. Zwieber even begroeten en dan verder. Het eerste stuk is redelijk niet leuk, maar dan duik ik de polder in. De bermen zijn 1 bloemen zee en ik geniet. Als ik een foto sta te maken blijft een oud vrouwtje met haar rollator staan. Mooi he buiten zeg ik tegen haar. Ze begint te stralen en verteld dat ze in Nederland zo goed hun best hebben gedaan. Andere jaren zie je niet zoveel bloemen. Maar nu hebben ze express voor de vlinders overal bloemenzaad gestrooid. En in heel Nederland want ze is op reis geweest naar Gouda en daar was het ook. Oudewater en Gouda is een paar km๐Ÿ˜€ Wat een heerlijk mensje en ik geniet nu. Na een poosje kletsen moet ik toch verder. Ik kijk nog een paar keer achterom en ze kijkt me na. Ik zwaai nog maar een paar keer. Als ik denk even de muziek op mijn hoofd te zetten, blijkt 1 muziek doos leeg. Dat is niet slim. De reserve is maar voor de helft vol. Echt dom foeter ik tegen mezelf. Nu kan ik voorlopig nog wel vooruit maar als ik de hele dag de doppen op wil dan heb ik een pobleem. Gelukkig is het met een uurtje bekeken en dan blijft het ook af. Tja en dan de afstand. In mijn hoofd zit op onverklaarbare wijze ineens 30 km. Vroeg vertrokken voor mijn doen dus ik lanterfant er op los. Het is ook zo mooi buiten en ik blijf vaak even kijken. De mensen zijn super leuk vandaag. Iedereen groet. Bon Camino hoor ik zelfs. De tranen die heel even dreigen te komen, verdwijnen snel en dan is het ook klaar. Er is veel te veel moois te zien. Via Polsbroekerdam loop ik  Lopik binnen en bots ik tegen de ijstent aan. Een ijsje, nou  dat mag nu best van mezelf. Even 5 minuten lekker genieten en dan verder maar weer. Bij Lopik ga ik dan de dijk op en kom ik langs de Lek. Ook hier staat het water wat hoger dan anders. Maar het is prachtig. De zon is gaan schijnen en ik geniet nu echt. Mijn hoofd gaat er spontaan van uit. Bij Willige Langerak neem ik de alternatieve route en verlaat het pad langs de rivier. En dan net als ik denk dat er wel eens een bankje mag komen staan er 2 tuinstoeltjes. Mooi rugzak op de een en ik op de andere stoel. Tijd voor lunch. Twee eitjes komen te voorschijn en net als ik die naar binnen heb, bedenk ik me eens te kijken hoever het nog is. En dan kom ik erachter dat de route rond de 40 km is en niet de 30 die ik in mijn hoofd had. Ik ben nog niets eens op de helft en het is al half 2. Hopla lunch moet later maar verder. Rugzak op en lopen. Gelukkig loop ik vrij vlot nu Schoonhoven in maar er zullen nog heel wat kilometers bij moeten. Ik vrees dat dit een latertje gaat worden vandaag. Hoe kan ik me nou zo vergissen bedenk ik me zuchtend. Gisteren zat ik het nota bene nog te vertellen. Maar ook nu schiet het niet op. Er is veel te veel te zien en de dieren hebben veel te vertellen. Tja die moeten toch ook even te woord gestaan worden.  De route gaat door de lopikerwaard. Het is een aanrader want de Lopikerwaard is bijzonder leuk. Ik weet dat er nog een picknick bank komt en een tuin waar je in mag met allerlei bankjes en bloemen. Wat het eerst komt wordt rust plaats denk ik. De picknick bank komt eerst. Even mijn blaas legen en dan kan ik om 17.00 uur ergens einderlijk aan de lunch beginnen. Flesje cola zero naar binnen broodje en even bijtanken. Maar dan gaat het rap verder. Via Bonrepas loop ik naar Vlist. Voorbij Vlist denk ik een app te krijgen. Als ik kijk zie ik dat mijn telefoon zich opnieuw heeft opgestart. Potjandoppe daar gaat de afstand. Gelukkig heeft ie hem opgeslagen en kan ik een tweede beginnen. Een oude man staat het gras te zeisen. Hij vertelt dat het erg goed is dat ik aan het wandelen ben. Ik vertel hem het leuk te vinden dat hij nog aan het zeisen is. Oude ambachten he zegt ie. Even verder staat een oude dame het gras te maaien. Die oudjes zijn nog fief. En dan komt Haastrecht en ga ik over de dijk. Dat is ook weer zo een leuk stuk. Ik zie de ooievaar parmantig staan en  hazen die door de wei dartelen. Mijn fototoestel moet het ontgelden en het tempo ligt eruit. Maar het geeft niet. Mijn bol is leeg en eigenlijk is er af en toe maar 1 ding waar ik mee speel in mijn bovendop. Mijn schoenen. De oude zijn aardig af aan het slijten en de nieuwe zijn nog steeds niet helemaal jofel en zeker niet voor lange afstanden. Dat worden toch nieuwe schoenen vrees ik binnenkort. Maar alhoewel die gedachte vaker in mijn hoofd komt, verdwijnt ie ook weer rap en blijft mijn hoofd in standje vrij vandaag. Via Haastrecht gaat het dan naar Stein en dan ben ik in Hekendorp. De kerklokken winkel zit er niet meer. Jammer. Verder door kom ik bij de kerk waar een maria kapel zit. Leuk samen met Maria een banaantje oppeuzelen en een stempel in het pelgrimspaspoort als dank. ๐Ÿ™‚ Mijn bovenbenen begin ik wel te voelen zo ondertussen. En ik moet nog een aardig stukje. Een lange weg, prachtig om rond te kijken maar wel langs een spoorbaan, waar de treinen om de haverklap aan je voorbij denderen. Das nou jammer denk ik. Gelukkig wordt het weer stil en loop ik nu vlot via Hogebrug en Ruigeweide op Oudewater aan. En dan ineens sta ik bij de auto. 40 km verder en intens tevreden. 

22. jun, 2021

Vandaag kwam Nelly. Mooi op tijd want gisteren had ik een lastige dag.

Lekker een poosje koffie leuten en ik had nog bloemzaadjes voor Nelly. Die vertelt vervolgens dat ze die thuis in een modezaak ook had gehad. Ze had ze in de tuin uitgestrooid. Achteraf bleken het geur korrels te zijn voor in de kast. Ik moest zo vreselijk lachen. Het zijn dingen die mij met gemak kunnen overkomen. De dag begint gelijk goed.  Om 10 over 12 gingen we aan de wandel. Vorige keer was ik bij Nelly en liet ze haar prachtige omgeving rond Rosmalen zien  en nu was het mijn beurt om Zoetermeer te laten zien. Ik dacht ach wij lopen beiden veel en een stukje van 20 km is om 12 uur nog gemakkelijk te doen. We lopen naar boerderij t Geertje, waar we al flink wat tijd kwijt zijn met kijken kletsen en genieten. En dan gaat het na het eten van een geiten ijsje verder. Al kletsend op naar de vuilnisbelt, nu het Buytenpark van Zoetermeer.  Rond half 2 vind Nelly het tijd voor de boterhammen. Ik ben sinds gistermiddag nog niet verder dan een koek en ijsje dus ja. Mijn schema van drie maaltijden op een dag ligt alweer een paar dagen op zijn gat. Morgen maar weer oppakken. Dan lopen we nog steeds kletsend  verder en lopen het graspad over naar het park. Daar valt altijd veel te zien en kijken. Boven op de berg vraagt Nelly  een stel om een foto van ons te maken. Hij maakt er 6 en er is er maar 1 waar wij onze goedkeuring aan kunnen geven. Vrouwen zijn ijdeltuiten in hun oncharmante wandel outfits denk ik. Dan gaat het babbelend verder en na 4 uur zijn we heus 10 km verder en tijd voor een terras. Wat drinken, nog weer heel veel kletsen en dan wordt het toch echt tijd om verder te gaan. Nelly zegt nog, dat wordt vandaag een kilometertje of 15. He?? We zijn 10 kilometer van huis gelopen dus we moeten er ook weer 10 terug๐Ÿ˜€. Dat moet even bezinken maar dan is het wel aan de terug weg. En dan ineens vraagt Nelly of ik een dode rat met mijn stokken van het pad wil vegen de struiken in. Als ik daar mee bezig ben komt ineens het slakken kerkhof van een vorige wandeling boven en ik ben in tranen. Het moet toch niet gekker worden. Labiliteit ten top. Huilen om het minste of geringste, maar ook dat prikkelbare, het is er en ik ken het niet en ik baal ervan. Ik zit nu 11 dagen ziek thuis en ik doe echt alles wat goed zou moeten zijn. Op tijd naar bed op een enkele keer na, op tijd opstaan en veel bewegen. En dan nog schiet het maar niet op. Ik word er ongedurig van en ook boos op mezelf. Het is nou wel genoeg geweest. Met het werk ben ik niet meer bezig. Dus dat komt tot rust. Er waren bloemen, een kaart van de behandelaar en een kaart van mijn collegae en apss om me sterkte te wensen. Dat is zo anders dan het op parnassia zou zijn gegaan. Dat geeft ook een fijn gevoel. En vooral vaak het advies, neem je tijd. Vooral dat geeft dat ik het kan loslaten. Dus nu moet ik wel op gaan knappen want ik wil geen dag langer thuis zitten dan nodig is. Ik neem de tijd maar dit duurt mij te lang.  En dus ben ik ongedurig. Ik kan er met Nelly over praten en dat is oke. Al pratend komen we via Stompwijk in Zoetermeer terug en ik vertel van de kerk in Zoeterwoude, waar de pelgrimsstempel te krijgen is. Die wil Nelly hebben en daar lopen we graag een stukje voor om. Tenslotte zijn we pelgrims. Op het kerkhof vinden we een plekje waar we even kunnen zitten. En daar ligt een knuffel button die mij een knuffel geeft. Als ik hem draag straal ik warmte uit. Hij gaat aan de rugzak. Weer zo een knipoogje van boven. Als we na een banaantje en weer een hoop geklets verder lopen voel ik ook de rust weer van de avond in de polder en komt de rust in mij terug. En dan voel ik me goed en heb het weer prima naar mijn zin. Ik kan weer adem halen lijkt het. Na nog eens 4 uur zijn we thuis en 23 km verder. Even lekker eten en nog heel veel kletsen en dan moet Nelly op huis aan naar Rosmalen. Al met al een hele fijne dag. Maandag zien we elkaar in Drenthe en dan is ze weg. 

En ik denk.... Tjeee wat kan een mens toch ongelofelijk ouwedeuren. ๐Ÿ˜€

 

 

20. jun, 2021

Gister een goede dag. Lekker gerommeld huis gepoetst en verder aan het ruimen. Vandaag dus tijd voor een lekkere wandeldag. Om 10 over 8 stond ik naast mijn bed. Het zou mooi weer worden en ik wilde eigenlijk heel erg graag weer eens richting de Kaag. Maar als ik op de weer app kijk, lees ik dat er pittige onweersbuien kunnen vallen. De andere app zegt dat het droog blijft. Tja wat is wijsheid. Na veel gedub besloten de Kaag voor een andere keer te bewaren en dan nu weer eens naar de Rottermeren te wandelen. Dat is een stukkie korter en ook iets meer in bewoond gebied. Mocht het los gaan kan ik met ov terug. Ik ben goed uitgerust en eigenlijk ga ik best met een goed gevoel op pad. Het loopt lekker tot ik in Bentwoud heel veel dood getrapte en gereden slakken zie. Als er dan een fietser langs komt die spletch over een slak heen rijdt schiet ik vol. Idioot denk ik, ga lopen huilen om een dood gereden slak๐Ÿ˜ . Ik zet maar een poosje de muziek op mijn oren en loop al snel Moerkapelle in. Dan moet ik wel een heel stukje langs de weg en de muziek blijft dus vrolijk op. Als ik bij het spoor bij een brug kom schiet het ineens weer door me heen. Als ik me nu eraf laat vallen is het klaar. Spontaan komt er een flinke huilbui. Hoe kan dit nou toch. Waarom gaat het nu toch weer zo mis ineens. In mineur stemming loop ik een poosje te malen. Gelukkig ben ik snel dan bij de molens van de Rottermeren en besluit ik bij het eerste het beste bankje maar te gaan zitten en wat te eten. Helaas dat bankje is bezet. Het tweede bankje is echter vrij en net als ik mijn rugzak afgooi zie ik een beschilderde steen. Geloof staat er met een geschilderde engel. Ik ga verbaasd zitten en kijk er een poosje naar. Ik weet dat ik vroeger een engeltje had. En soms als ik me heel ellendig voel, kan er zo maar iets komen waardoor ik weet dat die nog steeds ergens bij me is. En zo dus ook op deze wijze. Het maakt me gelijk een stuk rustiger. Als ik de foto op de site zet van lotgenoten van Tinnitus antwoord iemand, dat het een knipoog van boven is. Iets waar zij soms zo naar kan verlangen. Mooi vind ik dat. Ik hoop dat ze hem vindt en zal mijn engeltje vragen ook een beetje over haar te waken. Vindt het naar als iemand zo kan verlangen en het nooit vindt.   Na een krentenbol en een flesje cola zero loop ik rustiger verder nu. De lucht wordt echt donker en ik vrees dat ik idd een bui op mijn dak ga krijgen. Het begint ook te spetteren. Maar uiteinderlijk blijft het daarbij. Dan kom ik bij de weg en gaat de whatssapp telefoon. Een vriend die ik uit het oog verloren was en al jaren niet gesproken heb. En tijdens het bellen loop ik, zonder erbij na te denken de verkeerde kant op. Nu heb ik nog nooit aan beeld bellen gedaan, daar heb ik niet zoveel mee. Maar als ik van de andere kant de vraag krijg of ik mijn vinger voor de lens heb, moet ik lachen. Ik had niet door dat hij aan het beeld bellen was en had dus de telefoon gewoon aan mijn oor.  Zuster op retour zeg ik op mijn werk, als ik iets niet snap wat digitaal aangaat. Dat denk ik nu ook. Na Drenthe volgende week maar eens een afspraak maken. Gossie, denk ik als ik ophang, wat ontzettend leuk. Mijn mineur stemming is nu helemaal verdwenen. Nog een knipoogje.  Opgewekt stap ik door en kom er ineens achter dat ik totaal de verkeerde kant ben opgelopen. Bergschenhoek nog een paar km. En dan even later een bordje  Berkel en Rodenrijs. Nou dan loop ik via Berkel terug bedenk ik me. Wordt het een iets langer stukje maar dat maakt niet zoveel uit. Tijd genoeg. In Berkel besluit ik via het centrum terug te lopen. De gps wijst me een weg op die afgesloten is. Maar voetgangers kunnen er volgens de gps wel overheen dus ik denk dat het dan ook wel kan. Aan het eind van de weg staat echter een hek waar ik niet omheen kan. Gunst denk ik. dat wordt een stukkie terug. Maar de gps geeft geen andere route aan, dus ik zet hem even op auto's. Daar wijst hij wel keurig de omleiding aan. Nou mooi toch denk ik, loop ik zo nog twee km. En dan kom ik bij een rotonde en moet ik rechtsaf. En heel fijn maar dat mag een voetganger niet. En als ik de gps weer op lopen zet wijst ie me dezelfde weg terug die afgesloten is. Hier wordt je toch simpel van.  Na een poosje dwalen ben ik er klaar mee. Ik ga gewoon de borden Zoetermeer even volgen. Dat betekend een heel stuk dezelfde weg terug. Maar ook nu loop ik een stuk verkeerd. Wel verdraaid denk ik en snap er niks meer van. Uiteinderlijk beland ik dan op de goede weg en loop ik een mooie rustige weg af naar Zoetermeer. Ik word begeleid door de kikkers die een enorm concert ten gehore geven. Van alle kanten is hun gekwaak te horen en ik geniet. En zo loop ik dan heerlijk in gedachten te dwalen, maar loop ik wel Zoetermeer binnen. Ik weet dat ik nu de weg wel vind dus ik geef me over aan rustige mijmeringen in mijn hoofd. Daardoor let ik ook totaal niet meer op hoe ik aan het lopen ben. Als ik dan maar eens kijk zie ik dat ik toch wel een eind aan het omlopen ben. Nou ja ook niet erg. Ik ben niet echt moe en het weer is bijzonder goed nog. Het is best druk weer in de stad. En dan val ik bijna om van de honger. Mijn lunch is allang verorberd en op water na is mijn tas ook leeg wat eten betreft. Als ik langs een snackbar loop haal ik maar even een broodje kroket. Met een beker cola zero erachter aan kan ik weer een poos vooruit. Een vrouw vraagt me of ik lekker aan het wandelen ben. Ja hoor zeg ik heerlijke wandeling. We babbelen even en dan loop ik het laatste stuk. Bij het Noord AA gaat de telefoon. Dit keer mijn ma. Even mee gebabbeld en dan echt het laatste stukkie. Het is super druk bij de plas en de muziek schalt uit auto's. Wat jammer nou denk ik. Ik wil zo graag nog even weer dat stukje rust terug. Dan maar via de Benthuizerplas terug. Wel een extra ommetje maar dat is het me wel waard. En ik geniet enorm. De rust is terug en ik ben nog een poosje aan het kijken en foto's aan het maken. Maar dan is het echt wel op huis aan. De dag die goed begon en zo snel omsloeg in mineur, wordt dankzij die ene grote en die andere kleine knipoog dan toch een bijzondere dag. Hoe mooi kan het lopen. Na 42 km is het echt wel klaar en is deze dag voorbij. 

16. jun, 2021

Einderlijk het broedseizoen is voorbij. Deze tocht is sinds gisteren weer helemaal te belopen. 

Gisteren had ik een slechte dag. Ik kon maar niet wakker worden, dus de hele dag op een stoel wat liggen dommelen buiten. Echt doodmoe. Vannacht goed geslapen en ik was op tijd wakker dus tijd om lekker lang over de route te lopen. 22 km of zo maar ik zal wel wat omlopen vermoed ik. En het wordt heet, boven de 30 graden.

Vandaag heb ik een afspraak met de bedrijfsondersteuner. Een bel afspraak wegens corona. Dat is toch wel een voordeel en scheelt een hele dag waar ik anders niks aan zou hebben. Daarna leidinggevende bellen. Ik moet dus een beetje rekening houden dat ik op tijd op een plek ben waar ik rustig kan praten. Om half 10 sta ik op station Bodegraven. Daar begint de route ook. Even kijk ik op de route beschrijving hoe ik ook weer het stadje uitloop en dan kan de telefoon weg. Ik weet de route grotendeels wel. Ik dacht dat ik om half 11 gebeld zou worden dus ik kachel even flink door. Het is nog niet bloedheet en het windje zorgt voor verkoeling dus geen probleem. Half 11 zit ik keurig op een grasveldje. Even wat drinken gelijk. Maar  geen telefoon. Ik wacht tot 10 over half 11 en bedenk me dat het ook 11 uur kon zijn. Oke, na 10 minuten sta ik op en loop weer. Precies om 11 uur kom ik bij de bankjes met watertap. Dat is een prima plekje. Gelijk koud water. Ik wachten en uiteinderlijk bel ik zelf maar. Haar belafspraak loopt uit. Zucht denk ik. Ik wacht nog even maar dan komen er nog twee stellen de andere bankjes bezetten. Ik zit ze weg te kijken want ze hoeven nou net geen deelgenoot te zijn van het gesprek. Maar nee. Dekentje komt te voorschijn en de termoskannetjes en bekers worden klaar gezet. Ik vloek in mezelf. Dit gaat zo niet. Ik hijs de rugzak weer op mijn rug en loop verder. Dan is het maar hopen dat ik ergens op tijd rustig kan staan. Ik kom langs de zondagsschool. Wat een mooi gebouwtje vind ik dat toch. Mooi met die geveltjes. Even later loop ik langs de oude school. Ik mijmer wat, dat het me best leuk had geleken op zo een oud schooltje te zitten. Ik kan het verhaal van zo een klasje gewoon voor me zien. En dan gaat de telefoon en sta ik vreselijk onhandig op een smalle weg waar tractoren en ander verkeer langs moet. Dus lopend maar aan de babbel. Maar met deze warmte gaat lopen en praten bij mij niet samen. Ik krijg het snel benauwd en ben blij als er een hekje is waar ik tegenaan kan leunen. Het verhaal gedaan en dan vraagt ze  of ik structuur heb. Dat lukt tot nu toe aardig. Maar als ze begint over een paar uurtjes wat leuke dingen doen met patienten schiet ik in paniek. De huilbui komt ook gelijk. Uiteindelijk belt ze nu over 3 weken weer en kijken we verder. Ik ben in de stress. Ben ik over drie weken al zover? Tante Tien die vanmorgen zo mooi een dag op stap was begint te zoemen en ik ben misselijk. Die misselijkheid blijft me heel lang achtervolgen. Maar ik ga verder en dan ben ik bij Pietje potlood. De watertoren die je in de wijde omgeving ziet. Snel gelopen denk ik. Het pad door het weiland loopt ook sneller dan ik dacht  en voor ik het weet sta ik bij de nieuwkoopse plassen. Mooi rustig stukje om mijn leidinggevende te bellen. Maar ook daar lukt het niet contact te krijgen. Appje dan maar en verder. Ik ben nog altijd misselijk maar ergens  kan ik toch wel genieten van de natuur. Ik neem er ook alle tijd voor. Kijkend naar het jonge grut op het water, bootjes die langs komen het blijft mooi. Dan kom ik bij een stukje ondiep water waar een hond in staat. Ach arm dier, die heeft het warm. Hij blijft ook stokstijf tot aan zijn middel in het water staan. Ik blijf even kijken, maar het dier beweegt niks. Ik zeg hem te hopen dat hij het straks wat minder warm krijgt. Het dier kijkt me aan alsof er een steekje aan me loszit. Ik schiet in de lach en ga verder. Bij het volgende watertappunt drink ik liter twee weg en vul de fles weer. Ik weet dat er snel een bankje komt in de schaduw. Het is echt warm geworden. Het zweet drupt aan alle kanten. Het bankje is gelukkig vrij en dan is het ook tijd voor een boterham. Ik heb maar kale krentebollen mee genomen want een boterham beleg met deze warmte is ook niet lekker. 

Er zijn zo, veel korte rustmomenten het eerste stuk maar ook nodig. De dijk zonder schaduw weet ik, ligt om het hoekje en daarna een lange weg in de zon naar de taarten tuin. Dat wil ik in 1 keer lopen. Dus even rustig uitdruppen is dan wel lekker. Aan het eind van de eerste dijk gaat de telefoon. Dit keer een iets betere plek want ik kan in het gras onder een struik even in de schaduw staan. Even met leidinggevende staan babbelen die me rustiger vindt klinken. Nieuwe belafspraak gemaakt en dan ga ik snel verder. Ik wil zitten in de taartentuin met koud drinken. Taart hoef ik niet met de misselijkheid maar drinken wil ik wel. Zonder rust loop ik de weg langs het water af. Mijn petje heb ik al opgezet om de zon wat van mijn hoofd weg te houden. En na een poosje ben ik dan bij de taartentuin. Ennnnn gesloten. Hoe kan dat nou? Ik sta vol ongeloof te kijken.  Maar er staat echt, op woensdag gesloten. Dat is nou echt jammer. En het lastige stuk komt nu. Nog twee km geen schaduw en dan door het weiland langs de molens van Aarlanderveen. Ik doe het er maar mee. Zien of ik voor het weiland nog even flink water kan drinken. Ik kom nog langs een stalletje waar ik koffie en thee kan tappen maar dat is me te warm. En als ik iets verder loop dan waar ik het weiland in moet,  zie ik  een bank. Even nog wat contact zoeken via de mobiel en dan zegt een maatje dat ik wel heel vaak op de mobiel zit en dat doe ik normaal veel minder. ja klopt denk ik ik zit ook meer. Later bedenk ik me dat het ook een afleiding is van mijn piekerhoofd. Een halve liter zoete suikervrije limo verder, ben ik zover het weiland in te duiken. Het pelgrimspad  loopt hier en dan zie ik dat ik alle andere keren een verkeerd brugje heb genomen het weiland in, waardoor ik hopeloos liep te zoeken bij de 2e molen hoe ik verder kon. En nu loopt het gelijk goed. Het is echt onwijs leuk daar lopen. Vlinders, waterjuffers, meerkoetjes, koeien langs de slootkant ik geniet enorm. Ik probeer foto's van de waterjuffers te maken maar ze blijven maar vliegen dus dat lukt niet. Het kost een hoop tijd. Maar ik heb ook tijd.En ineens denk ik , hee, ik loop niet meer te malen en heb een leeg hoofd. En direct is het gemaal er weer. Gunst waarom bedenk ik me dat nu. Stom maar terwijl ik altijd zo graag met de patienten werkte, is dat nu wel even anders. Het idee dat ik wat leuks met ze moet doen, daar krijg ik al de kriebels van. Hoeveel jaren heb ik al niet met de verwenzorg me het vuur uit de sloffen gelopen voor ze. Zoveel vrije tijd zat erin en het was nooit te gek. En nu moet ik er niet aan denken ze te zien. Nou ja ik moet voor mezelf zorgen denk ik. Als het met mij beter gaat komt de zin ook wel weer. En dan staan de schapen voor mijn neus. Leuk, altijd leuk. Bij het bankje waar ik kan rusten liggen de schapen eronder en er naast in de schaduw. Ach arme dieren. Ze moeten het maar doen met zo weinig schaduw. Dan loop ik maar door. En dan kan ik de weg af langs het water. Fijn denk ik. Water dus koelte. Nou nee hoor. Geen zuchtje wind. Wel een rollator verroest en wel. Mooi denk ik. Geen bank maar wel een zitje. Todat ik zie dat het spinrag de rollator omarmd heeft. Brrr nou nee, gauw loop ik er maar weer omheen. Door naar het park maar. Daar zijn bankjes in de schaduw.  Maar eerst is de brug dicht en het duurt maar en duurt maar. Ik hang over de slagboom naar de bootjes te kijken en heb totaal niet door dat de bel allang gegaan is, waarop de slagbomen open gaan. Ik schrik me rot als ineens de bomen omhoog gaan waar ik net zo lekker overheen hing. Maar dan is er het park en een watertap punt. Heerlijk deze route. Goed geregeld om overal van dit soort punten te plaatsen. Bankje komt ook, maar bankje in de schaduw lukt niet. Er zitten mensen op. Dan maar een bankje in de zon. Op het bankje naast me steekt een knul een sigaret op. Jakkes de rook precies in mijn gezicht. Nee dan maar verder. Ik loop een beetje een ander stuk door Zwammerdam. Ook wel leuk even wat anders te lopen en ik hoop eigenlijk dat ik op een ander pad kom en niet nog een stuk langs de weg hoef. Maar  helaas. Het enige wat fijn is, is dat er nog een soort theetuin aankomt. Hopen dat die wel open is en ik wat kouds kan drinken. De misselijkheid is weggetrokken dus fijn. Bij de theetuin raak ik aan de praat met een van de serveersters. Natuurlijk over corona en de impact die het gehad heeft. Als ze hoort dat ik in de ggz werk zegt ze, dat ik het wel druk gehad zal hebben. Ja met momenten wel maar psychisch was het gewoon zwaar. Zeker omdat je ook prive geconfronteerd wordt met verliezen en mijn enorme angst corona te krijgen. Ach zegt ze dat is wat wij vergeten. Wij denken alleen maar dat jullie hard moeten werken. Oei daar gaan de tranen weer en ik moet slikken en slikken. Als ik uitegkletst ben en weer even wat heb gedronken kan ik het laaste stukje doen. En na 25 km sta ik dan weer bij de auto. En bedenk me dat het best wel een oke dag was. Er is meer rust nu ik weet dat ik drie weken even niet hoef te werken. Morgen alweer plannen voor een andere route tot ik hoor over onweersbuien en ook zware buien. Dicht bij huis blijven maar denk ik.