Dat was een lang eind

31. mrt, 2020

6 dagen werken en het valt toch echt niet mee. Het is druk ook al spelen we nog een spelletje en kijken we een film. Het gebrek aan bezig zijn en hun normale dag ritme maakt dat een aantal mensen extra veel aandacht vragen. Daarnaast is er extra veel werk, moeten mensen op afstand gehouden worden, wat maar niet wil lukken en valt er met regelmaat personeel uit. De eerste patienten met corona zijn in Schiedam gevallen dus het wordt spannend. Ik ben bezorgd. Er zijn patienten die nog steeds met de metro reizen en niet aan het verstand te brengen is dat dit toch niet handig is. Patienten die veel kuchen hoesten zonder arm of hand voor hun mond en veel te dicht bij staan. En wij werken zonder dat we beschermd worden omdat er simpelweg niet genoeg bescherming is voor ons allemaal. Gelukkig zijn er ook lieve mensen die nog een doos handschoenen hebben en dit aanbieden. Zo ook een vrouw uit Leiden die vertelde dat ik een doos kon komen halen. Dankbaar dat deze mensen er zijn en mee helpen. Vandaag prachtig weer en Leiden niet ver dus aan de wandel. Ook voor mijn longen goed want ik heb het vaak erg benauwd door de desinfecterende handalcohol waar nog kwistig mee gestrooid wordt. En daarnaast moet ik me leeg lopen. Na zoveel dagen raak ook ik geirriteerd als patienten maar blijven vragen en boos worden als ze even moeten wachten en het continu moeten proberen mensen op afstand te houden, plus de zorgen voor iedereen rondom het virus. Ik ben niet zo vroeg op pad want denk Leiden is niet ver dus pas kwart over 12 gaan lopen. Direct de polder in. Er lopen mensen maar niet veel en iedereen loopt met een grote boog om elkaar heen. En het valt op hoe raar licht het buiten is en hoe helder. Het water is blauwer en alles ziet er super helder uit. Het blijft zo ontzettend mooi zoals de natuur zich in rap tempo herstelt. Ik denk dat de natuur zegt laat dat virus nog maar een poosje razen. Ik heb al snel de muziek op mijn oren zodat het malen wat stopt. En ik geniet. Het loopt lekker aan en eigenlijk voor ik het weet ben ik in Leiden en neem een doos handschoenen in ontvangst. Op de vraag of ik binnen wil en koffie mee drink zeg ik eerst nee, maar laat me overhalen om op gepaste afstand een kop mee te drinken. Even een poosje zitten praten en dan wordt het tijd voor verder. Gewapend met een doos handschoenen stap ik weer op. Een andere route. Leiderdorp Hazerswoude?  Bij de kruising waar ik moet beslissen is de keus snel gemaakt. Voorschoten en dan zien. In Voorschoten zie ik bordjes Vlietlanden. Oja natuurlijk ik ken het allemaal en via Vlietlanden is het leuk lopen. Coroontje is op afstand maar het is onmogelijk om het te vergeten. Het is stil op straat en mensen lopen netjes met grote afstanden om elkaar heen. De gezelligheid van een praatje met andere mensen is compleet weg.  Ik denk aan mijn tante die afgelopen week plotseling is overleden. Het is bizar en verdrietig dat er geen crematie is. Afscheid nemen lukte niet omdat ik moet werken en het is te ver weg om even op en neer naar deventer te rijden. De crematie kan niet door Coroontje dus die moeten we via en live stream mee kijken. Mijn oom is daarnaast ook getroffen door Coroontje in milde vorm welliswaar dus ik blijf overal maar veilig weg. Vind het naar zeker voor mijn oom die ook al zijn dochter heeft moeten weg brengen vier jaar geleden. Nee Coroontje laat het ook niet met wandelen toe om het te vergeten. Maar ik geniet ondertussen wel van de natuur en het schitterende weer en als ik de muziek opzet zing ik geregeld gezellig een deuntje mee๐Ÿ™‚. En elke keer als ik richting huis kom loop ik via een omweg omdat ik niet naar huis wil, Het is fijn om te lopen. Het is fijn dat Coroontje op afstand is en de angst ervoor even weg. En ik weet thuis komt alles gelijk weer zo op je af. 

Dus ik loop en loop en ik voel dat mijn lijf gaat zeggen te gaan stoppen. En dan is het bijna 20.00 uur en ben ik thuis. Een dikke 31 km verder. Als ik 1 ding zeker weet dan is dat wel dat ik morgen mijn lijf zal voelen. Maar deze dag pakken ze me niet meer af hij was mooi en ik ben  de leidsche dame dankbaar voor de handschoenen. Ze zullen donderdag dankbaar in ontvangst worden genomen

 

24. mrt, 2020

Vandaag zouden Gerda en ik samen gaan lopen. Ik had nog een route bij de nieuwkoopse plassen maar toen ik vanmorgen even goed keek zag ik dat de route niet open was wegens het broedseizoen. Tjee dat was een domper. Bij Gerda kwam die op het idee om wat noordelijker te gaan richting de bollenvelden. Even surfen op inernet en we kwamen een mooie route bij Heiloo tegen. Dat is een mooie omgeving dus na de koffie samen op pad. In de auto is anderhalve meter afstand houden met Coroontje in ons midden niet haalbaar maar beiden hebben we geen echte contacten opgezocht en behalve op mijn werk houd ik me netjes contactloos. De enige is Gerda en dat lijkt te mogen. We spraken wel met elkaar over Coroontje en hoe het op het werk zal gaan. Gerda heeft vakantie deze week en ik hoef woensdag pas weer. Maar we zijn blij met ons werk want behalve dat het wat hectischer is gaat ons leven een beetje zijn gewone gang. Ja de boodschappen zijn wat lastiger en het sociale leven ligt stil maar dat is gewoon even een bijkomstigheid. Net als het opgeven van mijn mei vakantie. Ik ga er in ieder geval 1 week van inleveren nu alles dicht blijft. Met een uurtje rijden zijn we in Heiloo. En daar is het akelig stil. Even vraag ik me af of er ondertussen een volledige lock down is ingesteld maar dan lopen er in het centrum toch een paar mensen. Het is koud dus jas is nog aan. Vooral Gerda loopt te blauwbekken. Na een klein poosje lopen komen we in het bos en bij een bankje. Even wat drinken en broodje eten want ontbijten zat er vanmorgen niet in. Te vroeg zal ik maar zeggen. 

Daarna gaan we door En op het moment dat Gerda zegt oo wat is het koud moet bij mij de jas uit en heb ik het warm. Heerlijk vrij bewegen. We genieten echt van het mooie landschap. Dwars door de weilanden gaat het. We hadden gehoopt al wat meer bollenvelden in bloei te zien maar dat viel tegen. Ondertussen bleef het erg stil daar in het noorden. Lege weilanden, lege straten het is een wat vreemd gezicht. En komt er wat langs dan loopt men met een grote boog om elkaar heen. Het blijft onwezenlijk en idioot raar. We klimmen over een hek in het weiland waar twee schoenen hangen en de tekst Hij is pas gelukkig die heel zijn bezit onder 1 arm kan meenemen. Oja het noorden heeft wijze teksten.We laten het weiland achter ons en komen in een dorpje. Aan een bushalte hangt een bord het busje komt morgen ๐Ÿ™‚ Heeft zeker geen dienst meer nu met coroontje in het land. We moeten erom lachen.  en komen in een dorpje waar we langs een ijstent komen en zie ik een bord koffie staan. Zitten mag niet de boel is immers dicht maar even staan en een bakkie warm vocht is toch wel erg lekker. Er hangt een bord. Lach en de wereld lacht terug. Wat een bijzonder wijs stuk Nederland.  Vandaag is dat voor mij in ieder geval het geval. Ik lach de wereld toe. Gerda heeft een moeilijke week achter de rug dus die is er met haar hoofd nog niet helemaal bij maar beiden genieten we. We praten wat met de man van de winkel op veilige afstand. Daar zorgen we wel voor. Daarna gaat het verder. Dorpje uit richting de duinen. En dan zie ik een beeld van een slang en weet ik jaha dit is geen onbekend terrein. Hier liepen we met Irene de oliebollentocht een paar jaar geleden. Ook de albertusakker bezoeken we. Leuk om nu de gehele route te lopen. Daarna kopen we ons duinkaartje en lopen we een schitterend duingebied in. En al vrij snel stuiten we op een grote groep paarden. Wat een prachtig gezicht is dat. Op een bankje midden tussen de paarden eten we nog een bammetje en eitje. En ik maak foto's want het is te mooi. De wereld ziet er op de een of andere manier veel mooier en helderder uit nu alles stil ligt. En weer denk ik dat Coroontje ons ook iets goeds brengt in nare tijden. Na een poosje gaat het weer verder. Klimmen en klauteren is het vandaag wel. Onverharde paden het is pittig en ik merk dat mijn conditie met al die weken niks doen behoorlijk onderuit is gegaan. Ik hoor mezelf piepen en hijgen. Dat wordt oefenen en ik hoop dat we naar buiten mogen blijven gaan. En als je dan denkt alles te hebben gehad staan die grote runderen ineens voor je neus. Ben ik wat meer allerter met de paarden dan is Gerda dat met die runderen die ze toch maar eng vindt. Beetje giebelen een foto nog een foto en nog meer foto's en dan gaat het verder. Langs vennen en hoge duintoppen. De kou zorgt er wel voor dat blasen krimpen. Was ik eerder al aan de beurt nu mag Gerda een plekje zoeken. Maar  die ontdekt dan ook wel gelijk de vogelkijkhut die we tegen moesten komen. We gaan er even kijken en jawel we zien er twee hele vogels. Een fuut en een gans. ๐Ÿ˜€ Dat is niet al te lang blijven staan om niet al te zeer af te koelen. En dan komen er een kuddetje nonnen aan. Ik denk dat Coroontje nog niet bij ze binnen is gekomen want die lopen echt pal achter elkaar. Of ze denken dat hun habijten ze beschermen geen idee maar dom is het wel. We moeten naar een trap en als we daar aan komen is het brrr een hele hoge. Op mijn ooie dooie treetje voor treetje omhoog. Halverwege kan je ook weer naar beneden en als ik even op de route kijk blijken we daar ook heen te moeten. Wat een heerlijkheid. Beneden komen we aan de weg en is er een bankje waar we weer even op ploffen. Nee haast vandaag hebben we absoluut niet. Ineens staat er een vrouw achter ons die ons handgel geeft omdat we het hek hebben aangeraakt waar we doorheen moesten. Verbouwereerd nemen we het aan. Ondertussen jaagt zij haar kind weg die op afstand moet blijven. Als ze wegloopt denk ik hu??? Dat was toch echt geen anderhalve meter afstand. Wat heb ik nou aan de handgel als je ondertussen boven op mijn lip gaat staan. Beiden zijn verbaasd. Mensen hun hoofd kunnen zo raar in elkaar zitten. We lopen naar de weg en komen aan bij een weiland waar we weer doorheen moeten. En daar staat een bord dat we er niet in mogen vanwege het broedseizoen. Wij besluiten onmiddelijk niet langs de drukke weg te gaan banjeren maar door het zeer lege weiland. Helaas is het broedseizoen voor de boeren gelijk aanleiding te gaan gieren dus we liepen aaardig in de stront te bamjeren. Spetters op de broeken en schoenen die er niet meer uitzagen. Hekjes waar overheen geklommen moet worden en waar de leeftijd toch duidelijk zichtbaar is. Het gaat niet zo soepeltjes meer๐Ÿคช

Maar het blijft geweldig mooi dus we nemen het op de koop toe. Aan het eind wordt het voor mij toch weer even wat paniekerig met een opspelende blaas en ik ben dan ook blij dat we na een prachtig laantje het bos weer in lopen. Opgelucht lopen we dan het laatste stukje en na 23 km staan we dan weer bij de auto. Moe maar zoooo voldaan.

21. mrt, 2020

Gisteren uit de nachtdienst gekomen. 3 nachten zitten dus tijd voor beweging en Coroontje weer even op afstand zetten. Dat was vandaag wat lastiger gezien de apps telefoon etc maar toch. Vanmorgen het met Gerda er even over gehad. Coroontje is niet zo negatief. Ja het is voor ons mensen drama. Angst, ziekte, dood, een deels  stil liggende economie Als gevolg van het coronavirus oei wat is het zwaar. En toch dan denk ik aan landen als Afrika waar ze hun leven lang in armoede leven,  Hun leven lang met armoe, ziekte, dood en verderf, geen eten, geen goede zorg noem maar op. Dan denk ik aan Syrie en al die landen die al zo lang in oorlog zijn. Wat hebben wij het dan goed ondanks coroontje. Er komt saamhorigheid en men hoopt dat het na de ellende zo blijft maar ik ben realistisch. Zodra het virus weg is gaat iedereen weer zijn eigen egotrip maken. Was er echt zoveel saamhorigheid dan had ik vandaag toillet papier in de schappen zien liggen en deelde men, ipv je huis zo vol mogelijk troep te stoppen. Maar er is ook iets zo positief aan coroontje waar ik dankbaar voor ben. Door coroontje neemt de wereldwijde CO2-uitstoot en andere broeikasgassen ook af. Er is minder mensen- en goederentransport en industrieën draaien op een lager pitje.

De afname van broeikasgasuitstoot zal op termijn mogelijk ook positieve effecten hebben op de wereldwijde klimaatverandering.

 In Venetie liggen de gondels stil. Het water in de kanalen is daardoor minder vervuild, waardoor voor het eerst sinds enorm lange tijd weer vissen te zien zijn. 

Hoe mooi is dat. Het lijkt alsof de natuur ingrijpt voordat het te laat is. Zou dat  kunnen?? 

Ja denk ik het zou zo maar eens kunnen dat de natuur zijn krachten bundelt en ons zijn spierballen laat zien. En hoe mooi is dat. En ondertussen loop ik met de muziek op mijn hoofd en ben ik zo vreselijk happy dat ik moeite moet doen niet even een dansje te maken of keihard te gaan zingen. Er is zoveel hoop voor deze wereld. Er begint van alles in bloei te staan, de lammetjes worden weer geboren en ik kom al pas geboren gansjes tegen. Coroonte gaat weer weg en dan is de wereld weer even een stukje schoner. Misschien is dat onze grote waarschuwing. De natuur waarschuwt ons. En als we niks doen ligt het volgende corona virus weer op de loer. Met een nog grotere impact. Totdat we daadwerkelijk onze krachten gaan bundelen en samen gaan werken met de natuur.  Er is hoop...zoveel hoop.

Na 25 km hou ik het voor gezien. Voordat ook Nederland op slot gaat profiteer ik er nog maar even van.

 

16. mrt, 2020

Nou ja na heel lang zitten en hangen, shockwave, acupunctuur, massage, en podoloog vandaag dan mijn nieuwe zolen gekregen. En net op tijd want ook de podoloog gaat op slot. Het corona virus houdt de wereld in zijn greep en niemand is nog ergens anders mee bezig dan met het virus. Als werker in de gezondheidszorg is het hechtisch. Op vakantie naar het buitenland wordt dringend afgeraden, we moeten doorwerken tot we 38.2 graden koorts hebben en ik val in zo een risico groep die thuis mag blijven maar dat doe je niet als je in de zorg werkt. Ook onze instelling is inmiddels niet bespaard gebleven dus ik blijf maar uit de buurt van de oudere familie leden en zieken. Ben ik bang? Nee. Ik neem de voorzorgsmaatregelen en verder kan ik niks anders doen dan afwachten. Ik doe niet mee aan de gekte van het hamsteren, het elkaar opjutten en de hersenspinsels wie de schuldige van het virus is. En omdat al mijn afspraken verder voor vandaag vervielen en het schitterend weer was dacht ik: Ik ga mijn nieuwe zolen testen en naar buiten. Mede omdat ik al lang zit en geen beweging heb gehad was ik de laatste week al meer benauwder aan het worden. Dus tijd nu. Daarnaast wil ik even coronaloos zijn. We zullen nog lang genoeg om de oren geslagen worden met nieuws dus als het kan even wat anders.  Ik dacht een rondje plas met stukje uitbreiding als het goed ging. Het liep eigenlijk prima en al snel was ik bij boederij t geertje. En toen zag ik die wijde polder met blauwe lucht en was er geen houden meer aan. Geen pijn dus door. Coroontje was wel uit mijn hoofd ware het niet dat het een wat vreemde gewaarwording is dat iedereen die ik tegen kwam met een boogje om me heen liep. Er werd nauwelijks gegroet en mensen hielden zelfs hun mond stijf dicht. Veel mensen zijn bang. Ik dacht ik loop naar Zoeterwoude daar is een jumbo. Wellicht hebben ze daar groente. Doordat iedereen hamstert was er gisteren geen eten te krijgen. En bij de jumbo aangekomen de vreemde gewaarwording dat alle schappen leeg zijn ook met groentes. Wel is een wand met schappen volledig gevuld met bananen.  Ik laat me niet gek maken en denk kijk wel richting huis.  Met twee bananaantjes voor onderweg en wat drinken ga ik weer op pad. Richting weipoort. Ik moet en zal daar langs gaan. En dan ineens komt er een oud dametje naast me fietsen die me vraagt of ik onderweg ga naar Santiago. Nee hoor zeg ik daar ben ik al geweest. We raken aan de praat en het mensje vergeet heel het corrona want ze fietst wel heel dicht naast me mee. Ik kan er wel om lachen. Heerlijk denk ik dit soort mensen. Ze vertelt dat haar gedachten steeds maar zitten bij al die wandelende mensen en wat daar nu mee gebeurt. Ik vertel haar dat de mensen die ik ken en die onderweg zijn, nu naar huis proberen te komen of ergens blijven. Dat de meeste herbergen gesloten zijn en ook heel veel mensen die op pad zouden gaan hun reis hebben uitgesteld. Dat stelt haar gerust. We wensen elkaar het beste toe en  vervolgen elk onze weg. Voor mij tijd voor rust na een bijna 9 km want ik begin mijn voet een beetje te voelen en weet dat dit verdwijnt met wat oefeningen. Bij een bankje flink aan het rekken schoen even uit en wat drinken. Na een minuut of 5 ben ik wel weer klaar gaat de schoen weer aan en wandel ik verder.De kilometertjes vliegen best lekker voorbij en dan ben ik bij weipoort. En ja hoor de eerste bloesem in de bomen in de polder. Verrukt sta ik te kijken. De lente is echt in aantocht nu en ik ben zoo gelukkig. Ik weet niet maar heb een poosje naar die boom staan kijken en staan dromen. Een voorbij rijdende tractor haalt me weer terug op het pad en ik besef dat ik verder moet. Het gaat nog wel goed maar ik merk dat de zool van mijn zere voet me laat voelen dat ik een voet heb terwijl dat rechts niet zo is. Op een bruggetje sta ik even om me heen te kijken en te genieten en strek ondertussen mijn voet weer even. Ik bedenk me dat ze bij  het geertje vaak wel groente hebben en denk daar mijn slag te slaan. Maar ook daar geen groen sliertje te vinden. Wel even naar het toillet en dan bij de bootjes op een bankje een poosje kijken en genieten met mijn schoen uit. Een man staat daar met zijn mobiel foto's te maken. Ik had er al een paar foto's gemaakt en hij komt me vertellen wat hij doet en heeft het over lijnen en strepen geen idee maar doe net alsof ik er alle verstand van heb en praat vrolijk met hem mee. Hij blijft wel op gepaste afstand staan dus ik hoef ze niet te bekijken. Na een half uurtje denk ik dat ik toch maar eens op huis aan moet. Net op weg gaat de telefoon. Tja wat ik al dacht alle maandag afspraken zijn tot 6 april van de baan. Dat worden echte vrije maandagen als het werk gewoon goed gaat. Laat het dan maar mooi weer zijn dan kan ik blijven lopen. En omdat ik nog even tijd heb loop ik via een omweg naar benthuizen. En daar bij de coop is net bijgevuld dus jippie ik heb eten naast wat kant en klare maaltijden die ik gister gescoord had maar nooit lekker zijn. Alleen is het brood alweer weg. En dan is het het laatste stukje en merk ik wel dat het te ver was. Mijn enkels doen zeer mijn hielen doen zeer en bovenop mijn voet begint het ook weer te vervelen. Vlak voor huis komt er dan nog ineens een vrouwtje al scheldend en tierend naar het tuinhek dat we afstand moeten bewaren maar dat al die vogelaars boven op een kluitje vogels staan te bekijken. Ach weer zo een bang mensje. Dat vind ik naast alle mensen die vast zitten ergens en niet naar huis kunnen wel het naarste. Uiteinderlijk zie ik de vogelaars. Hoogstens 5 of 6. Corona het is niet helemaal weg vandaag maar het is even op afstand. En dat is wel even erg prettig. Na 23.5 km stap ik binnen. Pijnlijke voeten maar wat heb ik genoten van alle pracht weer om me heen. De komende nachten kan ik er weer even tegenaan. 

15. feb, 2020

Ja eigenwijs ben ik wel. Na een maand 23 uur per dag zitten en mijn voet ontlasten had ik deze week echt geen pijn in dat ding en kreeg ik de opdracht ga maar kleine stukjes opbouwen en proberen. Gaat het pijn doen stoppen. Ondertussen moest ik wel werken en kwam het er niet van maar vandaag dacht ik droog ik ga een stukje proberen. Rondje plas niet verder dus ook laat van huis. Na 2 km had ik het gevoel dat er wat in mijn schoen zat. Dooie grote teen en bovenop voelde ik ook dat het niet helemaal lekker zat. Schoen uit maar niks erin dus weer even proberen. Op naar t geertje. kaartje kopen en met een ommetje weer terug. Eenmaal op de terug weg verdween die dooie teen en ook het beetje pijn dat ik voelde verdween. Tja zal moeten wennen dacht ik dat ik weer wat doe. Het viel me ook helemaal niet mee. Ik was al doodmoe en zag als een berg op tegen het weer terug lopen. Psychologische oorlogsvoering. Jammer want ik was in januari net zo lekker bezig. Het is ook somber weer en het waait flink en dat zit dan ook wel net dat beetje zin in de weg. Plus het feit dat mijn lijf continu ontregeld is door het constante schakelen van de nachtdiensten die nog idioot veel zijn het maakt het er niet beter op. Toch dacht ik ja mooi maar je loopt nog wel met een ommetje naar huis zolang je voet het doet. En dat liep best. Bij de ah aangekomen gelijk maar de boodschappen doen voor als ik komende week weer de nacht in mag en even kletsen met iemand van kattenzorg. En toen na 9 km stap ik weer het huis in.  En dan trek ik mijn schoenen uit en merk ik dat de hielspoor toch alweer een heel klein beetje op begint te spelen. Eigenwijs nest mopper ik tegen mezelf. Nee voorlopig zitten afstanden er nog niet in vrees ik.