10. jun, 2019

Verstilde Pieter dag

Gisteravond prima slaapplek in een b en b maar ongelofeloos saai en stil. De man des huizes liet zich niet zien. Even eten in Zelhem waar ook niks te beleven viel. Dus vroeg op bed en tv maar aan gegooid. Vanmorgen wel een super ontbijt en om kwart over 9 stond ik buiten. Het was zonnig en warm maar regen en onweer in de middag voorspelt. Volgens buienradar om 13 uur. Dus dacht ik oke ik loop door dan hoef ik niet zo ver in de regen meer. Ik vond Pieter weer snel maar in plaats van de gebruikelijke blije begroeting was het nu, "hoi daar ben je weer". Het viel me later pas op. Er liep een vrouw voor me die duidelijk geniet van het alleen lopen. Ze liet me voor met de mededeling jij gaat toch sneller. De route was bijzonder mooi en afwisselend en ik genoot ervan. Bij kasteel Slangenburg komt een dame op me af die vraagt waar ze heen moeten. Zij en man lopen het pad ook in 1 keer. Nou gewoon rechtdoor en ik vraag of ze een boekje hebben. Ja hoor maar dan hoeven we dat niet in te kijken. Oke hoop dat ik het goed zeg want ik mis nog wel eens een afslag😊. Iedereen lijkt daar te pauzeren. Ook de vrouw van eerder zie ik op een bankje zitten. Ik heb vandaag geen zin in praatjes dus ik loop door. En ineens besef ik me dat het verstilt is in die bovendop. Geen gedachten, geen praatjes met Pieter en al helemaal geen praatjes met wandelaars. Na 14 km kom ik op een rustplek waar je wederom van alles kan pakken met geldkistje. Er zitten al mensen maar die zeggen niet veel. Goed voor mij. Ik drink en tank flink water naar binnen. Tenslotte is het broeiierig heet en het zweet drupt uit mijn haren en ik heb niks gedronken nog. Er komt een triest appje van een pelgrim vriend wat ik al wist. Op de camino zijn twee vrouwen aangereden. 1 overleden de ander in slechte toestand. Hij kende ze weer. Zo triest dat dit ze is overkomen en zo triest voor alle nabestaanden. Ik ben er een poosje bij in gedachten en leef mee. Daarna verder over de landerijen. Dan zit er een stel zwanen met kuikens in de sloot naast me. Ik probeer er langs te sluipen maar het geblaas en naar me toe zwemmen zorgen ervoor dat ik het op een lopen terug zet. Ik vermoed tot vermaak van Pieter. 😂Ik wacht een poosje maar de zwaan blijft naar me loeren en zodra ik 1 stap zet gaat die bek open met een stevige blazerige waarschuwing die niet mis te verstaan is. Ik moet er toch echt langs bedenk ik me. Ik druk me tegen de kant van het schrikdraad en vlieg er op een drafje langs. De zwaan blazend achter me aan. Op veilige afstand blijkbaar voor zijn kroost houdt hij het voor gezien en kan ik opgelucht adem halen en uitblazen. Het laatste stuk en dan ben ik in Braamt. En de zon schijnt nog steeds. Op een terras is het wel gedaan met mijn verstilde bui en sluit ik aan bij een stel die dag etappes doen. Als ik weg wil gaan zie ik de wandelaars die vanmorgen naar de route vroegen. We komen erachter dat we op dezelfde plek slapen. Ook de vrouw die ook alleen liep zwaait als wij weggaan. Met zijn drietjes lopen we naar ons slaapadres. zij hebben ook naar santiago gelopen vanuit porto. Aangekomen zitten we op een leuke soort van boerderij. En als we zitten te drinken en praten komt ook de andere dame binnen en wordt het een gezellig uurtje. Weer een klein beetje wandelwol armer want een van de drie kampt met een blaar. Zelf heb ik geen last van die ene blaar met de wandelwol maar over gaat ie niet. Maar wat een ontzettend leuk adres. In de eetzaal kijk je naar de jonge koeien in de stal. De man werkte ook in de psychiatrie en de vrouw is een oud verpleegkundige. Willem de man des huizes kookt heerlijk. Voorafje nog een voorafje hoofdgerecht met asperges koffie met bonbon toe. We hebben allebei dezelfde mening over de ggz en die liegt er niet om. Reden dat hij een half jaar geleden is gestopt. De andere wandelaars zitten met hun oren te klapperen als ze onze verhalen horen. Maar ik besluit zoals altijd dat ik nog steeds het mooiste vak heb wat je je maar kan bedenken. Het is hier prima toeven in Braamt.