11. jun, 2019

Beledigde Pieter

Goh echt he wat een eindeloos leuk stekkie gister. Wat een gastvrijheid. En wat een lekker eten. Alleen slapen.... Ik lig nog niet of ik hoor iemand plassen. Denk nog al aan de dommel, die heeft een grote blaas... 5 minuten later weer iemand aan het plassen. Weer zo een grote plas. En even later nog een keer. Ik hoor niemand doortrekken dus denk er het mijne van. En dan ineens... Stijf overeind in bed. Een hoop gesnuif en boe boeee. Nee slaap ik tegen de koeienstal😂 Ik lig te schudden van het lachen in mijn bed. Alleen slapen met dat constante geloei gesnuif en geplas is een ander verhaal. Er zit maar 1 ding op. Ik zet slaapmeitatie op. Oordopjes op en proberen maar. You tube staat er vol mee. Uiteinderlijk werkt het want twee uur heb ik het niet meer zien worden. Vanmorgen 8 uur ontbijt. Mijn mede wandelaars liggen blauw van het lachen als ik mijn verhaal doe. Het ontbijt is echt geweldig. Maar dan vind ik het welletjes. 24 km met een deadline van een pondje is gewoon vroeg op pad. De twee wandelaars van gister weten een weg die ons snel bij Pieter brengt. Het regent dus regen poncho aan. Buitje van 5 minuten dus ding snel uit en ook niet meer nodig gehad. Dan zie ik Pieter en blij begroet ik hem. Ik vraag de andere twee Pieter ook even te begroeten maar alhoewel ze moeten lachen om mij, zijn ze niet van plan mee te doen. Oei oei denk ik en ik zie Pieter staan. Hoogst beledigt. Ik spreek hem bemoedigend toe dat nou eenmaal niet iedereen een even sociaal en vriendelijk wezen is en dat hij zich er vooral niks van moet aan trekken. Ik loop al spoedig voor op die twee slenteraars. Het pad gaat door het bos maar met 3 wandelaars achter me maak ik me geen zorgen. Het is alleen veel klimmen. Langzaam en vaak stoppen om lucht te happen. Het valt niet mee maar Pieter helpt me met een goed aan gegeven route waar ik hem elke keer voor bedank. Berg af doe ik bijna rennend zodat ik tijd inloop. Dan kom ik bij een enorme uitkijktoren die niet in het boekje staat. Ik prop even mijn poncho in mijn rugzak en dan komt de andere wandelaar aan die geen contact wil met wandelen. Bij haar staat de toren wel in het boek. Misschien ga ik daarom steeds de mist in. De beschrijving is verouderd en staat ook niet op de site. Alleen ga ik verder. En dan ben ik het bos uit en loop ik op Duitse bodem. En ooo wat loop ik schandalig met Pieter te genieten. Veel praten doen we niet. Mijn koppie is nog steeds stil. Heerlijk is dat want ik mis geen aanwijzing op deze manier. Ik maak voor mijn gevoel veel foto's maar het is dan ook zo mooi onderweg. De gelderse poort zoals het heet is een bijzonder mooi gebied. Dan moet ik weer een steile afdaling maken en ligt daar dan ineens een omgevallen boom op de weg. Het is even zoeken hoe ik hier omheen moet, maar het lukt. Dan loop ik de eenzame wandelaar weer voorbij. Kort praatje en verder. Ik kom in Spijk en zie picknickbanken een huisje en pomp. Leuk vers water en een wc denk ik. Helaas geen vers water wel bruin, en geen toillet. Achter het huisje dan maar. De eenzame wandelaar rent me als een speer voorbij. Zeker bang de pond te missen. Maar ook ik blijf niet rusten en ga voort. De dijk op langs de Rijn en even een paar km vreselijk saai. 14 km zitten erop en het niet rusten in combi met zo een saaie weg breken me op. En dan kom ik in Tolkamer en wat leuk is het daar. Ik plof op een bank en dis wat crackers op uit mijn tas. Laatste pakje van de 4 dus dat wordt wat nieuw noodrantsoen scoren. Dan komen er 2 wandelaars langs die vannacht ook bij hetzelfde adres hebben geslapen. Ik klets een 20 min met ze. Zij is ook verpleegkundige. Veel mensen uit de zorg dus. Ik ben uitgerust en het is tijd om te gaan. De laatste pond wacht niet en ik heb niet zo goed idee hoe ver ie nog is. Dan ben ik toch even het spoor bijster. Ik vraag mensen hoe ik verder moet. Ze vragen: nu pieterpad, volgende reis Santiago? Nou daar ben ik a 2 keer geweest. Hun dochter bleek er gister heen te zijn gegaan. Eenmaal op het goede pad zet ik de vaart erin. En dan is de pondplaats er einderlijk. Ik moet nog een drie kwartier wachten volgens de dienstregeling. Maar net als ik al mijn spullen af heb zie ik hem aankomen. Dus spullen weer op. 1 na laatste pondje dus mooi op tijd. Leuk overtochtje en aan de overkant een terras. Hoi Koffie. De twee die Pieter negeerden opwachten denk ik dan. Eens zien of zij op tijd zijn. Maar ik zie ze niet meer. De wraak van Pieter is zoet. Zij komen niet aan op hun bestemming als het goed is. Tja zeg ik Pieter. Voortaan beleefd tegen je zijn en je groeten he? Pieter beaamt het met een serieuze blik. Dan loop ik naar mijn slaapadres en wens Pieter een goede nachrust. Aangekomen krijg ik 2 sloten thee en blijkt zij een balzaal van een bakamer te hebben met een joekel van bad waar ik in mag.  Het leven is goed jubel ik. De fietser die hier ook slaapt gaat ergens eten zodat ik tijd heb. Met kleren en al stort ik in bad. Benen ontspannen voet masseren en kleren wassen. En dan een poosje onderuit heerlijk doezelen. Kast van een huis waar een vrouwtje alleen woont nadat 33 jaar geleden haar man overleed en de kids de deur uit zijn. Grote vijver met kikkers helemaal leuk. Herboren loop ik nog een kilometertje naar de appie voor wat eten. En nu liggen mijn voeten languit en mag ik relaxen op een heerlijk bed. Mijn armen zitten onder de blauwe plekken van de rugzak. Mijn peesplaat van mijn linker voet doet gemeen, maar ooo wat is het leven nu mooi in Millingen aan de Rijn. 😊