13. jun, 2019

Pieter en ik elk zo ons eigen ding vandaag

Gisteravond leuk samen gegeten. Het maakt de natte dag weer goed. Heerlijk bij terugkomst dat er een wasmand schone kleding staat. We zitten allemaal met onze neus in de schone was te snuiven. 😂 Wat een genot. Ik slaap goed en ben dus uitgerust. Vandaag maar een kleine afstand. Achteraf durf ik het te zeggen eerder waag ik me er niet meer aan. Het ontbijt is gezellig en wat een heerlijk adres. Doordat de ventilator de hele nacht voor de schoenen heeft gestaan heb ik nu droge schoenen. Jannie ook alleen die van Ad en Angela moeten in de loop van de dag nog even door drogen. Wat een ontzettende fijne mensen hebben we onderweg mee gemaakt. We gaan op pad. Ik via de etos voor lenzenvloeistof. Ergens gaat ie opraken en zonder kan ik niet. Dan loop ik Groesbeek uit en ga het bos in. Geen idee maar ik moet op gang komen. Mijn hoofd is nog wat aan het flierefluiten dus even de muziek op. Dan ontdek ik Pieter helemaal vergeten te zijn en niet gegroet te hebben. Zal ik terug gaan om even opnieuw te beginnen? Nou zo gek moet ik maar niet worden. Ik mompel mijn excuses en wens hem alsnog morgen en een fijne dag. Pieter zwijgt. Zeker ook nog met zijn eigen ding bezig. Spoedig loop ik Angela en Ad voorbij.. Ik merk dat ik het minder prettig vind als er mensen voor me lopen of achter me. Ik mis dan op een of andere manier mijn bubbeltje. Op een pad gekomen laat Pieter verstek gaan. Ik loop stukje terug en bestudeer het boekje. Angela en Ad komen ook en dan vinden we Pieter weer. Hop ga ik weer. Bij een leuk stekje denk ik op een heuvel wel een foto te kunnen maken. Als ik van de heuvel afloop kom ik hard neer en voel mijn knie draaien. Ik moet hijgen van schrik. Stel je voor dat het nu mis gaat. Gelukkig gaat het goed en ik hoor Pieter brommen. Gedraag je als een 55 jarige. Ja ik beaam dit en weet dat ik kalm moet doen. Ik wil immers Maastricht nog halen. De route is mooi en ik geniet ook al ben ik vandaag een beetje uit mijn bubbel. Dan kom ik Vincent met zijn partner weer tegen. En ineens denk ik, dat dat het is. Ik wil weer alleen zijn. Zelf op pad zijn ipv weten dat er steeds een van de anderen in de buurt is. Ik kom in een aangelegd gebied waarin de koeien op het pad lopen en ernstig naar me loeren. Ze zijn ook wel erg dichtbij giebel ik tegen mezelf. Ik maak er foto's van maar loop wel snel door. Het is dit keer een korte etappe van 15 km naar Gennep. Daar kan ik nog wel even de martinus toren beklimmen. Leuk even van boven af om je heen kijken. Ook Gennep heeft vele oorlogen meegemaakt een ook daar zijn de tekenen overal van zichtbaar. Zal het ooit stoppen? Al die haat en al dat geweld?  Ik bekijk de stad. Wat leuke pandjes en ik haal mijn flesje cola zero voor morgen. Dan loop ik terug en kruip een terras op voor koffie. Angela en Ad komen ook niet lang erna en dan zien we Janny ook. Ik heb mijn slaapadres gebeld en hoor dat ik daar eet. Ik moet nog anderhalve kilometer lopen en om heen en weer te lopen als ik met de rest wil eten zie ik niet zitten. Lekker een douche en daarna niks trekt. Op mijn adres een b en b dit keer heb ik grote kamer met een tv. Gedoucht gegeten en met een glas wijn languit op bed achter de tv hoor ik de regen op het raam. Ik hoef er niet uit het leven is goed😊