15. jun, 2019

Pietertje speelt een gek makend spelletje

Wat een geweldig stekkie en wat een leuke mensen. Hun verhalen over de emoes waren geweldig. Bij het wakker worden echter flinke regen. He ja en nu. Door het bos over al die modder? Nog maar even omdraaien en mijn gedachten laten lopen. Uiteinderlijk eruit en beslissing genomen. Ik ga niet aan modderen, zolang het zo plenst ga ik over de weg. Na een lekker ontbijt met gebakken eitje is het droog. Goed dan ga ik op zoek naar Pieter. Die vind ik en hij wordt vrolijk begroet met een aai over zijn rood witte bolletje. Dat ie maar weer net zo duidelijk mag zijn als voorgaande dagen. Al spoedig kom ik weer langs een oorlogs monument. Die 2 minuten stil op dodenherdenking doen me nooit zoveel. Maar dit soort stille getuigen raakt me. Smakt blijkt een bedevaartsoord. Bij de jozef kapel gaat een vrouw met een wapperend lang wit gewaad naar binnen. Verwonderd sta ik te kijken. Nu al aan het dingen zien??? De kapel is te bezichtigen dus nieuwschierig treed ik binnen. En daar zit de dame in het gewaad heus een rozenkrans te bidden. Het is dus echt. De kapel is mooi maar om verder niet te storen blijf ik achterin kijken. Dan ga ik verder. Kort erop geen Pieter meer. Dat belooft wat. Even vragen en dan pik ik hem weer op. Spoedig neemt hij me mee het bos in over zandduinen. Dan wil Pieter dat ik rechtsaf ga een duin op. Bovenop drie richtingen maar geen Pieter. Verdraaid nog aan toe denk ik en ga terug. Echter Pieter wijst me toch echt rechtsaf. Net als ik lichterlijk in de stress schiet komt er een man voorbij rennen. Hij is geweldig en rent een rondje op zoek naar Pieter. Dan roept hij me luidkeels. Pieter is gevonden en opgelucht kan ik door. Maar oo zo blij weer op de weg uit te komen. Al spoedig mag ik weer een bos in naar een oude watermolen. Prachtig ding en ik houd er na dik 9 km mijn rust. Even bijtanken en op adem komen. Toch weer wat paniekerig door het zoek raken. Dan ga ik toch weer verder. Tenslotte moet ik 21 km vandaag. De weg is nu goed te vinden. Eenmaal in de bewoonde wereld kijk ik tegen industrie aan. Jammer maar het zij zo. Al lang blij dat ik even geen last van dwalen heb. Dan staat er weg omleiding. Getver denk ik. omleiding is altijd langer. De omleiding gaat langs een bakker met heerlijk ijs. Rugzak af en even genieten. Als ik weer verder wil staat Pieter rechtaf aan te wijzen. Echter eenmaal rechtsaf staat er een kruis. Linksaf wel een aanwijzing. Als ik sta te bedenken wat nu roept een mw. rechtsaf en verderop links. Zegt dat veel wandelaars hier hopeloos staan te kijken. Mijn dank Pieter denk ik. Verderop geen aanwijzing. Ik word er moedeloos van. Mensen zeggen links en dan pik je het vanzelf weer op. En ja daar komt Pieter weer. Die volg ik braaf en kom dan uit bij de bakker met zijn ijs. Dit is toch om dol van te worden. Google mapps aan en pieter terug gevolgd tot ik weer op het goede pad zit. Dan loopt het goed. Ik moet nog een kilometer of 6 dus dat schiet op. Dan weer een omleiding. Natuurlijk denk ik zuchtend. Het gaat dwars door een weiland heen. Dwars tussen de koeien. Ik maan ze vooral te blijven liggen waar ze liggen. Een lichte spetter begint. Als dit in regen overgaat ga ik via de weg denk ik. Maar het zet niet door dus volg ik Pieter. Het laatste blaadje in het boekje ben ik al even mee bezig als de route ineens de andere kant opgaat. Wat is dat nou weer brom ik tegen Pieter. Ik sta in dubio. Al meer als 20 km erop. Doe ik het laatste oude stukje route of volg ik de nieuwe. Als ik in discussie treed met Pieter is ie onverbiddelijk. Je loopt toch het Pieterpad? Nou volg mij dan ook. Oke zucht ik en volg. Alleen ga ik nu heel anders om en ik vraag me af of ik zo niet veel meer loop. En dan zie ik einderlijk de kerk van Swolgen denk ik. Ik kan bijna nog een dansje maken. Het einde is in zicht. En dan blijkt het de kerk van Tienray te zijn en heeft Pieter me gewoon een eind om laten lopen. Tienray schud op zijn grondvesten van mijn krachttermen. Ik ben moe, voel me vies en wil klaar zijn. Toch moet ik weer het bos in. En hoe moe ook ik volg en ga niet over de weg. En dan na bijna 26 km ben ik in Swolgen. Ik ben er helemaal klaar mee en vlieg bij een cafetaria naar binnen. Wat eten broodje mee voor de avond en tweede helft van voetbal mee kijken. Dan ga ik naar mijn slaapadres. En wat blijkt... Ik slaap bij een oud verpleegkundige uit Bussum die in het marjella ziekenhuis heeft gewerkt. Daar waar ik nog eens via de inas stage heb gelopen. De wereld is klein en we babbelen heel wat af terwijl de jonge pup probeert mijn vieze sokken op te eten. En nu zit ik gedouched dood moe te wezen. Ik merk dat ik begin te verlangen naar het einde. Ik dacht weer nog 5 etappes maar het zijn er nog 6. Dat vergeet ik steeds. En net hoor ik dat ook de laatste afstand met 3 km verlengd is. Eerst dus maar eens goed slapen. Hopelijk is Pieter morgen in een beter humeur en leid hij me zonder omwegen naar Venlo.