18. jun, 2019

Pieter en ik hebben elkaar weer gevonden

Vannacht goed geslapen. De dag begon goed. Heerlijk ontbijt. Alleen was ik dit keer niet zo spraakzaam. Mijn hoofd was allang onderweg. Dus hoe lekker het ontbijt ook was om half 9 stond ik buiten. Mijn gastvrouw nam me nog even apart om over een heerlijke ijs tent te vertellen onderweg. Fijn die wordt geplunderd als ik er voorbij kom. Hoekje om en daar was Pieter. Ik was blij hem te zien en blij alleen te zijn. Gisteren toch in waarschijnlijk net iets ander tempo gelopen en andere indeling dan normaal. Ik had gisteravond dan ook stevig pijn in mijn benen en voeten en moest aan de pijnstillers. Gelukkig was de pijn weer weg vandaag maar wel besloten mijn eigen tempo te gaan lopen. Fijn om vroeg op weg te zijn voor het mooie weer echt los zou barsten. Het liep gelijk prima en ik liep heerlijk alleen. Geen pieterpadder te zien. Ik ben een duur loper en loop liever eerst een flink stuk in een voor mijn goed tempo dan een loper die de pauzes plant en vaak pauzeert. De afgelopen periode heb ik alle corticosteroiden gestaakt om mijn spieren te laten herstellen. Maar gister met Bert was een heuveltje op een bijna onbedwingbare berg. Dus nu alles weer opgestart. Maar ik merk wel dat het wiebelig gaat. Het eerste stuk blaf ik als een zeehond tot spugen aan toe. De ene niesbui na de andere. Ik stel de dokter bij terugkomst nog maar even 2 weken uit😊 De route is mooi maar toch ligt mijn hart meer bij overijssel en de achterhoek. Sorry limburgers maar zo is het voor mij. Vlak voor Roermond kom ik een stenen muur tegen waar ik na 10 km ongeveer even ga zitten. Een flesje cola zero wordt open gebroken. Het is net een oppeppende xtc pil. Hoe moe ik ook ben 10 minuten zitten, flesje cola zero naar binnen en het is alsof ik nog moet beginnen aan de wandeling. Heerlijk. Dan komen er twee mannen in een auto voorbij die stoppen en uitstappen. Van alles wil er eentje weten. Hij heeft zelf ook veel gelopen en ook naar Santiago. Na 20 min stappen ze op en is het voor mij ook hoog tijd. Bij de verkeersweg bij Roermond staat een subway tentje. Mooi even naar binnen, een steen koude fristy naar binnen nog als extra vocht en een nieuwe flesje pepmiddel😊 Dat is wat ik een beetje het jammere vind van Pieter in Limburg. Veel meer auto verkeerswegen dan het noorden. Ik zie regelmatig industrie en dat is jammer. Dan zie ik een ijstent. Hee zou mijn gastvrouw die bedoelen? Ik schat hoever ik van de route moet om er te komen. Zeker 200 meter. Doe ik dat? Ik denk en denk en besluit nee. Geen onnodige meters. Het is echt goed heet geworden en ik moet een paar km door een open veld. En ik druppel en druppel. Mijn armen benen hoofd alles druipt van het zweet. Mijn kleren zijn zo nat alsof ik onder de douche heb gestaan. En arme pieter staat daar met zijn rood witte koppie ook al te branden in de zon. Ik zeg hem had ik boombladeren gehad had ik een petje voor je gemaakt. We zitten dan ook wel 2 dagen net op de verkeerde plek. Eerst de duivelsberg met zijn waterval en nu het open veld in de brandende zon. Arme wij zeg ik. Dan einderlijk komen we bij st odilienberg. Aan het eind van een straat hangt Jesus in de brandende zon. Ik plof onder zijn oksels neer. Beetje schaduw. Dik 17 km zitten erop. Hoeveel ik moet lopen geen idee. Van Montfoort naar mijn slaapadres mag ik bellen dan wordt ik gehaald. Dat schijnt nog een eindje te zijn. Ik zoek het boottouw wat ik onderweg vond en knip er een stukje vanaf wat ik knoop. Dat doe ik in de voet van mijn wandelstok. De hele weg heb ik geen last meer van die versleten voet. Wat ben ik soms toch mega creatief😂😂 Ik vind er ook nog zacht geworden crackertjes die ik maar soldaat maak. En ik kom nog wat pepermunt tegen van die rare vent uit Laren. Wie wat bewaart heeft wat. Pieter weigert beleeft. Die denkt dat ik het harder nodig heb. Ach misschien is dat wel zo. Daarna ga ik toch echt verder. Nu loop ik nog een stuk door het bos. Beterrrr. En dan ben ik in Montfoort. Op de gps zie ik nog 4 km naar mijn slaapadres. Tja vroeg, pas 15 uur 24 km erop maar niet echt afgebrand. Ik vul op de gps ijs in en krijg binnen 400 meter een ijstent en ook nog op de route. Ik loop nog even achter Pieter aan zodat ik hem morgen makkelijk vindt. Dan wens ik hem een koele nacht en loop naar de ijstent. Wat een cadeautje op deze loeihete dag. Dan stap ik op en loop de laatste zware kilometers. Met het einde in zicht brand ik af. Mijn gastvrouw is stom verbaasd dat ik ben komen lopen. In de hal is het wat koeler en mijn lijf reageert onmiddelijk. Alles stoomt drupt en als ik dacht niet meer te kunnen zweten dan bewijs ik nu het tegendeel. Gossiepietje zeg ik tegen mijn gastvrouw ik lek aan alle kanten. Ze brengt me gelijk naar de badkamer met een groot bad waar ik in mag. Heerlijk met lavendelolie en ik jump er met kleren in. Die trek ik dan wel uit en laat ze mee badderen. Schoon krijg ik niks meer maar de stank is eraf. En nu zit ik languit op een luie stoel met mijn benen languit op een sinasappelkist kassie te kijken en mijn verslag te tikken. Morgen zoek ik Bert weer op. Net appte hij en wil samen lopen. Ja alleen wel in een rustiger tempo. Maar eerst mag de gastvrouw me terug naar Montfoort brengen. Nog een keer die km extra lopen doe ik niet. Morgen moeten we nog 4 km verder en vandaag liep ik er 28. Dat wordt teveel