19. jun, 2019

Rustigjes kuieren Pieter en ik naar het einde van zijn prachtige pad.

Vanmorgen heerlijk ontbijt en gezellige gastvrouw die me naar Montfoort bracht. Daar was ik erg blij mee. Er was onweer en regen voorspelt om 15 uur dus wilde niet te gek lopen. Om 9 uur nam ik afscheid en begroette ik Pieter. Bert had zich verslapen dus daar ga ik niet op wachten. Fijn denk ik alleen lopen is prima. De route is goed aan gegeven dus geen reden te verdwalen. Al snel het dorp uit en op een landweg. Op een bank zitten twee mannen die met een jongen staan te praten. Als ik voorbij loop hoor ik, ook een pieterpadder? Yep ik ook. Even praten en dan laten de staande pieterpadders de zittende pieterpadders alleen. We lopen vlak achter elkaar en ik denk, lekker makkelijk. Zo hoef ik even niet op Pieter te letten. Dan raken we aan de praat en letten we geen van beiden meer op Pieter. Daar komen we na een paar 100 meter achter dus terug. Een joekel van een kruis wat we niet gezien hebben😂 Na een poosje is het ook voor ons rust. Er zit nog een vrouw die van alles wil weten en het reuze leuk vindt. Maar tijd vliegt, evenals het water met dit hete weer dus weer op pad. Mijn mede pieterpadder heet Tys. Hij haakt vrij snel erna af. Ik loop te snel. Toch blijven we de hele route bij elkaar in de buurt en pauzeren we samen. Bij een dorpje vraag ik mijn water flessen aan te mogen vullen. Lekker want het is heet en broeiierig weer. Dan komen we de zittende pieterpadders weer tegen die vertelden geschreeuwd en geklapt te hebben toen wij verkeerd liepen. Niks gehoord in druk gesprek😂 Verder gaat het en dan komt er een man naast me fietsen die vraagt of het leuk is alleen te lopen. Ik vertel hem wat over mijn tocht en hij vraagt een tip hoe hij zijn vrouw kan overtuigen zodat hij alleen weg kan. Nou scheiden dan maar zeg ik. Ja gossiedikke wat moet ik met dit soort geklets. De man mompelt wat en fietst door. Ik babbel nog even met Pieter wat een veel soortig volk je toch heb. Ik ben moe mijn voeten en knieeen doen pijn en ik wil rust. En pling Pieter tovert een bank tevoorschijn. Als ik erop plof lig ik bijna met bank en al achterover. Geen vaste bank maar een losstaande. Tys komt er ook bij zitten en we verzamelen moed voor de laatste 6 kilometer. Weg, industrie, en nog eens weg. Naast de mooie stukken weer veel te veel asfalt en Tys stoort zich hier mateloos aan. Maar dan zijn we in Sittard en komen uit op de markt voor het etappe biertje. We besluiten samen uit eten te gaan. Bert appt voor extra wandelwol wat ik Tys voor hem meegeef. Zij slapen allebei in het klooster waar ik met Irene en de pelgrims destijds sliep. Bert gaat ook mee uit eten maar moet nog 4 a 5 km. Ik ga op zoek naar mijn slaapadres. Mijn hemel dat is echt erg. Doodmoe kom ik aan. Eerst moet ik maar buiten op de bank gaan zitten want ze is in gesprek. Die dame gaat echter weg dus mag ik naar binnen. Piepklein halletje. links kamertje waar zij slaapt rechts een keukentje waar ik op een houten stoel mag zitten. Wifi heeft ze niet voor het millieu. Ik mag niet internetten. Denk eerder dat het te maken heeft met het feit dat ze beweert dat de toeristen belasting 5 euro is. Geen internet kan je dat niet opzoeken. Ik zeg haar niet meer dan 25 euro te betalen als alles oke is. Ik mag niet langer dan 2 min. douchen. Ze klaagt dat ik zeker ook van alles wil opladen wat stroom kost. Dan mag ik naar mijn kamer. Een hoge steile trap op waar je 2 handen nodig hebt niet naar beneden te denderen. Ze gaat niet mee maar schreeuwt van onder welk bed het beste matras heeft en waar ik handdoeken kan vinden. Douche en toillet zitten achter het keukentje. Het bed moet nog opgemaakt worden. Ik leg de lakens erop maar ga geen dekbedhoes erin vrommelen. Ik wil douchen. Als ik met mijn douchespul beneden kom zit ze tegenover de deur met haar telefoon in haar hand. Gaat ze werkelijk klokken? Ik trek me er geen hout van aan. Mijn kleren gaan in het fonteintje van de wc waar ik morgen geacht wordt me te wassen. Ik sta een minuut of 8 heerlijk onder de douche en ga zonder wat te zeggen naar boven. Als ik wil gaan eten mag ik haar fiets lenen. Als ie gestolen wordt is het niet erg dan ben ik verzekerd. Ja vast maar ik loop nog wel weer. Droog kom ik in het centrum waar ik net op tijd droog sta als het onweer losbarst en de regen. Tys komt aansnellen onder een plu en even later zien we bert aan komen rennen. De drummer van the golden earing treed op maar moet eerst zijn spullen inpakken voor de regen. Wij duiken de tent in waar we onder het afdak droog staan en eten en kletsen daar. Een heerlijke dag maar de pijn in mijn benen en knieen..... Tijd voor nog maar 2 afstanden. 😊 De pijnstillers moeten hun werk gaan doen en de nacht haalt veel weg.  maar dik 30 km op de teller is gewoon veel met 13 kilo op mijn rug