20. jun, 2019

Verdrietig Pietertje

Wat een gestoorde vrouw was dat vannacht. Ik hoorde haar regelmatig mijn deur open maken naar de zolder. Vanmorgen vroeg op en dacht kom ik betaal haar voor mijn verblijf dus ik ga heel gewoon douchen en me niet aan een kraantje in de wc opfrissen. Ik moet door de stikdonkere keuken naar de douche en heb moeite het licht te vinden. Dat lukt en ik duik onder de douche. Als ik klaar ben is het weer donker in de keuken, maar nu staan er 2 grafkaarsen naast mijn ontbijtbord te branden. Verbijsterd sta ik te kijken. Wat een bizar gezicht. Ik schiet in de lach en verdwijn naar mijn kamer. Als ik voor het ontbijt kom is er niks aan de hand, is ze super aardig en bakt een ei voor me. Ik blijf maar niet kletsen en ga direct op pad. Een paar km verder loop ik eerst Pieter tegen het lijf. Hartelijk begroet ik hem. Pieter zegt niks terug en zijn koppie lijkt te hangen. Dan besef ik me dat vandaag de een na laatste dag is dat ik met hem loop. Ach jongen toch ik ga je missen zeg ik hem. Mijn gedachten zijn een poosje bij Pieter. Dan loop ik de bankhangers van gisteren tegen het lijf. Zij sluiten aan en we blijven de rest van de dag samen. Arie is geestelijk verzorger. Ik grijns en vertel hem van mijn droom en alles erna. Dan doet Eric een duit in het zakje. Hij is pleeg geweest en mocht mensen afleggen. We hebben lol. Ik vertel ze over Pietertje. Ze snappen het denk ik niet echt. Maar Pietertje trekt zich al aardig terug. Vaker moeten we naar zijn rood witte koppie zoeken. Ondertussen komen we langs een tentje voor koffie en cola zero. Leuk ding met een huiskamer in een winkeltje. Na een half uurtje beppen gaan we verder. Het stijgen valt erg mee, dat is prettig voor mij. Eric bleek in Rijswijk vlak bij de rijswijkse weg te hebben gewoond. Daar woonde ik ook. Nu woont hij in Huizen vlak bij mijn ma en broer. Wat een bijzonder leuke ontmoetingen denk ik voor de zoveelste keer. Tijd voor lunch. En het gaat spetteren. Bij mijn vraag aan een huis eigenaar om onder zijn afdak op zijn bank te mogen zitten is dat geen bezwaar en maakt hij ook een praatje. Ook dat is gauw weer een half uur. We bedanken de eigenaar hartelijk en gaan weer op pad. Eric maakt filmpjes om ook zijn doodzieke vrouw mee te laten genieten. Het vlot best wel langzaam voor mij en dat breekt me op. De natuur is wisselend. Prachtige stukken maar ook weer veel weg. En dan ben ik in Valkenburg. De andere twee moeten nog 7 km door naar Bemelen ik 2 km naar een hotelletje. Ik zit vlak bij de supermarkt dus pak kwark mee als avondeten. Ik heb het warm geen honger en pijn in mijn voeten. Dus hotel in, douchen wassen en languit op bed. Nog maar 1 dag...