21. jun, 2019

afscheid van Pieter

Wat een genot een hotel waar je je goddelijke gang kan gaan zonder dat het iemand boeit. Heerlijk geluierd, kassie kijken en bed hangen. Vanmorgen goed ontbijt en de hotelbediende vond het zo gaaf dat ik het pad in 1 keer liep dat ik een bon kreeg voor gratis ontbijt als ik weer kom. Voorlopig niet😊. Kwart over 9 sta ik buiten

 Ik ga niet terug lopen maar zoek de route verder op. Dat lukt. Spijt krijg ik als ik in de gaten krijg dat ik de Cauberg op moet. Tja had ik ook zo een berg gehad als ik terug was gelopen? Later bleek nee. Aan de andere kant had ik anders weer een paar km extra moeten lopen. Mijn knie is niet in orde dus liever niet meer dan nodig is. Bovenaan is Pieter snel in beeld. Ik begroet hem voor de laatste keer en terwijl ik even uithijg vertel ik hem enorm genoten te hebben van zijn rood witte koppie, zijn geweldige mooie pad, maar ook van al zijn onduidelijkheden, weg omleggingen en mijn frustraties als ik moe werd of het niet ging zoals ik wilde. De laatste etappe en samen gaan we op pad. Het laatste pad wat we hebben te gaan. Ik probeer terug te denken aan alles wat ik gezien en meegemaakt heb maar dat is moeilijk. Meestal geniet ik van het landschap wat vandaag mooi is. Bij bemelen komt de moddelpoel waar ik al foto's van gezien had. Het lijkt nog mee te vallen en ik kan me aan het hek vasthouden als ik voetje voor voetje me zelf voort trek. Dan zet ik een stap en beland ik tot mijn enkels in de modder met mijn ene voet. Ik moet er vreselijk om lachen. Dat wordt wat zo naar huis reizen straks. Dan ben ik aan de andere kant en vind ik dat iedereen die erover berichte vreselijk overdreven heeft. Het zijn wel allemaal mannen die ik erover heb gehoord😀. Sorry mannen maar grote sterke verhalen is een hele kunst die jullie beheersen.

Ik app wat met de mannen. 2 zijn er al Bert is pas net op weg als ik al Maastricht binnen loop en Tys laat op zich wachten. Het pad is makkelijk te vinden tot het centrum van Maastricht. Maar voordat ik het centrum bereik begeeft mijn knie het zo ongeveer. Vanmorgen had ik al zo een vermoeden dus de knieband zat boven in de zak. Die werd tevoorschijn gehaald en stevig om mijn knie gebonden. Even een poosje rust want het was nog vroeg. Mijn laatste flesje xtc gaat naar binnen en dan begin ik aan het vervelendste stuk voor mij. De drukte in. Ik raak steeds het rood witte koppie van Pieter kwijt. Maar met google mapps en de straatnamen in het boekje kom ik steeds weer op zijn pad terug. Mijn goede humeur zakt weg. Ik heb de neiging om met de stokken iedereen uit de weg te meppen die voor mijn voeten loopt. Het is stervens druk, de terassen zitten overvol en ik denk dat heel Maastricht vrij is vandaag. Dan einderlijk zie ik het park en weet ik de berg vlakbij. Spoedig sta ik er en app de mannen Arie en Eric dat ik er bijna ben.  Naar boven gaat voorspoedig. De berg is niet zo hoog als ik dacht. Wat heen en weer appen en bellen en dan tref ik de mannen net voorbij het fort. We praten nog even bij en dan gaan zij op pad naar het station en leg ik de laatste 1.5 km af. En dan ineens sta ik bij de enci groeve. Ik vraag aan een stel of dit het eindpunt is. Zij beginnen keihard te lachen. Ja dit is het dan. Gossie na al die kilometers sta ik dan bij het laatste Pietertje. Dat is zo een vreemde gewaarwording. IK stort op het bankje neer en we kletsen wat af. Zij is gaan lopen met een burn out en loopt nu een paar jaar elke keer wat etappes. Ze vindt het knap dat ik alles in 1 keer gedaan heb. Ik heb geen idee. Is dat zo? Het zal wel maar zo zie ik het niet. Wel weet ik dat ik verschrikkelijke pijn in mijn knie heb. Mijn bovenbeen doet tot in mijn lies pijn en mijn voeten denken ook bekijk het verder maar. Ik ben op en mijn lijf is op. Ik bel mijn ma dat ik er ben en dan gaat het stel weg en blijf ik een poosje alleen zitten. Zonder gedachten. Dan komen er 2 vrouwen. Ze geven elkaar een enorme medaille. 9 jaar hebben ze er over gedaan. Ze vertellen over al hun ziektes en ellende en ik heb daar zo vreselijk geen behoefte aan. Langzaam begint het door te dringen dat ik wat moet gaan eten. Ik kan nog een heel end naar beneden de groeve in om daar de gezusters Pieter te gaan bekijken maar besluit dat dat niet handig meer is. Ik heb het pad afgelegd het is genoeg. Nu die enorme trappen op en af betekend misschien lang niet kunnen lopen. Dus ik verzamel mijn spullen en loop een rondje over het patform. Ik aai mijn laatste Pieter over zijn rood witte koppie en bedank hem voor een geweldige tijd. Als ik afscheid heb genomen daal ik af naar het restaurant. Net als ik daar een broodje zit te eten komt Bert aan gesneld. We feliciteren elkaar met het behalen van het eindpunt en na nog wat kletsen gaat hij ook naar het eind. Tys heeft in Maastricht besloten direct door te gaan naar het station. Dat is een append afscheid. Ik eet mijn broodje en vertrek richting bushalte. Nog een keer de stad doorlopen begin ik niet aan. Om half 4 heb ik de bus en om 7 uur kom ik thuis binnenstappen. Heel verwonderd hoe netjes en schoon mijn huis eruit ziet maar ook dat ik ineens in mijn eigen huis ben. Lizzy de kat is duidelijk boos en loopt gelijk weg. Die komt vannacht vast wel voor de gemiste knuffels. Ik plof mijn tas op tafel pak schone kleren en duik onder de douche. Wat ontzettend lekker een schone pyama en zelf ook weer schoon. Een borstel door mijn haar trekken ipv met zo een kammetje de knopen eruit trekken. Zitten op mijn eigen bank. En als ik terug denk denk ik: Ja alle adressen waren meestal wel oke op de laatste na. Maar je bent nergens thuis. Altijd moet ik me aanpassen en dat is niet iets wat ik heel erg prettig vindt. Al ben ik er tijdens het reizen niet zo erg mee bezig. Mijn hoofd is leeg. Als ik eraan denk dan denk ik aan de mensen die ik ontmoet heb en hoe leuk dat was. Hoe makkelijk het leven is en hoe zwaar soms ook. En dat ik zo vreselijk blij ben nu schoon in schone kleren op de bank te zitten. 622 km heb ik erover gedaan. 622 km lang Pietertjes zoeken. En nu is de reis klaar. En ben ik klaar om even nog uit te rusten en dan aan het volgende avontuur van een nieuwe baan te beginnen. Daar heb ik heel erg veel zin in.