etappe 25

16. jun, 2019

Gisteren was ik echt kapot en heb ik ernstig zitten denken geef ik het op. Daarbij kon ik niet slapen en deden mijn benen idioot pijn. Uiteinderlijk in slaap gekukeld en toen kwam Karin spoken. Vertellen dat ik terminaal was en mijn pensioen niet zou halen. Vanmorgen dus niet al te best op. De gastvrouw maakte echter een hoop goed. Gezellig samen ontbijten en kletsen. Dus goed geluimd alsnog op pad. Pieter was snel gevonden en het liep voorspoedig door het bos. Wel had ik het hem nog niet vergeven van gisteten en zei hem zich te moeten schamen. Leek het nou zo? Maar ja het leek echt op zijn rood witte koppie wat droevig keek

 Ik besteedde er nog geen aandacht aan totdat.... Er lag een paaltje op de grond en het rood witte koppie lag daar zielig tegen de grond gesmakt. Ik was er al even voorbij toen ik dacht:"Dit is zielig. Als ik doorloop hou ik nog heel lang medelijden met Pieter." Dus ik keer om en loop terug. Daar zet ik Pieter op zijn voetjes geef hem een knuffel en zeg hem dat ik toch wel van hem houd. Tenslotte laat ie me de mooiste gebieden zien. .Dus de strijdbijl wordt begraven.  Vrolijk gaan we samen verder. We komen in Grubbenvorst en met het pondje mag ik mee naar de overkant. Helemaal leuk maar voor ik uit mijn rugzak geld heb opgeduikeld zijn we alweer aan de overzijde. Eerste stukje loop ik goed en dan mis ik een aanwijzing. Ik heb ook hoge nood loop ondertussen te appen tja dat gaat niet samen. Bij een asperge en kado winkel in een grote schuur mag ik halleluja naar het toillet. Ik blijk nog niet op de goede weg te zitten dus loop verder terug. Dan vertelt een man dat alle wegen die ik liep goed waren geweest. Natuurlijk denk ik. Hij roept twee meiden die ook aan de wandel zijn dat ik verdwaald ben. Nee hoor alle wegen waren toch goed? En daar is Pieter weer en ik heb geen zin in de dames. Dus ik schiet een tuincentrum in en ga even wat drinken. Daarna vervolg ik mijn pad maar het kan me niet echt bekoren. Onder de snelweg door waar ik voor het eerst de borden maastricht zie. Door een weiland langs de Maas langs een kapel en dan ga ik daar nog even aan de ijskoffie om te zien waar ik naar de outdoorzaak kan voor nieuwe doppen op mijn stokken. Ik zie het station van Venlo is dichtbij en dan zeg ik Pieter gedag. Tijd voor sportzaak die mijn doppen natuurlijk niet heeft. Bever die wel doppen heeft is tot morgen 13 uur dicht dus ik ga wat bedenken. Mijn slaapadres zit er nog 2 km vandaan en daar wil ik op tijd zijn omdat ik de gastvrouw wil zien. Ze moet een paar dagen weg en legt anders de sleutel onder de gieter. Maar nu tref ik haar nog. Heet Carolien liep twee keer het pelgrimspad heen en weer. Zette de camper neer liepen een eind liepen terug en zette de camper weer naar het punt waar ze moesten starten. Die zijn maanden en maanden op stap geweest. Als zij weg is vlieg ik naar de jumbo. Yes zelf koken. Dan in bad wassen en nu relaxed. Vandaag heb ik op een korte stop veel door kunnen stappen en was niet moe. Komt ook doordat ik de muziek een groot deel van de dag op mijn bol kon verdragen en het lekker vond om mee te zingen. Morgen weer 24 km meen ik. Vandaag bleef de teller steken op de 21 die pieter gemeld had

15. jun, 2019

Wat een geweldig stekkie en wat een leuke mensen. Hun verhalen over de emoes waren geweldig. Bij het wakker worden echter flinke regen. He ja en nu. Door het bos over al die modder? Nog maar even omdraaien en mijn gedachten laten lopen. Uiteinderlijk eruit en beslissing genomen. Ik ga niet aan modderen, zolang het zo plenst ga ik over de weg. Na een lekker ontbijt met gebakken eitje is het droog. Goed dan ga ik op zoek naar Pieter. Die vind ik en hij wordt vrolijk begroet met een aai over zijn rood witte bolletje. Dat ie maar weer net zo duidelijk mag zijn als voorgaande dagen. Al spoedig kom ik weer langs een oorlogs monument. Die 2 minuten stil op dodenherdenking doen me nooit zoveel. Maar dit soort stille getuigen raakt me. Smakt blijkt een bedevaartsoord. Bij de jozef kapel gaat een vrouw met een wapperend lang wit gewaad naar binnen. Verwonderd sta ik te kijken. Nu al aan het dingen zien??? De kapel is te bezichtigen dus nieuwschierig treed ik binnen. En daar zit de dame in het gewaad heus een rozenkrans te bidden. Het is dus echt. De kapel is mooi maar om verder niet te storen blijf ik achterin kijken. Dan ga ik verder. Kort erop geen Pieter meer. Dat belooft wat. Even vragen en dan pik ik hem weer op. Spoedig neemt hij me mee het bos in over zandduinen. Dan wil Pieter dat ik rechtsaf ga een duin op. Bovenop drie richtingen maar geen Pieter. Verdraaid nog aan toe denk ik en ga terug. Echter Pieter wijst me toch echt rechtsaf. Net als ik lichterlijk in de stress schiet komt er een man voorbij rennen. Hij is geweldig en rent een rondje op zoek naar Pieter. Dan roept hij me luidkeels. Pieter is gevonden en opgelucht kan ik door. Maar oo zo blij weer op de weg uit te komen. Al spoedig mag ik weer een bos in naar een oude watermolen. Prachtig ding en ik houd er na dik 9 km mijn rust. Even bijtanken en op adem komen. Toch weer wat paniekerig door het zoek raken. Dan ga ik toch weer verder. Tenslotte moet ik 21 km vandaag. De weg is nu goed te vinden. Eenmaal in de bewoonde wereld kijk ik tegen industrie aan. Jammer maar het zij zo. Al lang blij dat ik even geen last van dwalen heb. Dan staat er weg omleiding. Getver denk ik. omleiding is altijd langer. De omleiding gaat langs een bakker met heerlijk ijs. Rugzak af en even genieten. Als ik weer verder wil staat Pieter rechtaf aan te wijzen. Echter eenmaal rechtsaf staat er een kruis. Linksaf wel een aanwijzing. Als ik sta te bedenken wat nu roept een mw. rechtsaf en verderop links. Zegt dat veel wandelaars hier hopeloos staan te kijken. Mijn dank Pieter denk ik. Verderop geen aanwijzing. Ik word er moedeloos van. Mensen zeggen links en dan pik je het vanzelf weer op. En ja daar komt Pieter weer. Die volg ik braaf en kom dan uit bij de bakker met zijn ijs. Dit is toch om dol van te worden. Google mapps aan en pieter terug gevolgd tot ik weer op het goede pad zit. Dan loopt het goed. Ik moet nog een kilometer of 6 dus dat schiet op. Dan weer een omleiding. Natuurlijk denk ik zuchtend. Het gaat dwars door een weiland heen. Dwars tussen de koeien. Ik maan ze vooral te blijven liggen waar ze liggen. Een lichte spetter begint. Als dit in regen overgaat ga ik via de weg denk ik. Maar het zet niet door dus volg ik Pieter. Het laatste blaadje in het boekje ben ik al even mee bezig als de route ineens de andere kant opgaat. Wat is dat nou weer brom ik tegen Pieter. Ik sta in dubio. Al meer als 20 km erop. Doe ik het laatste oude stukje route of volg ik de nieuwe. Als ik in discussie treed met Pieter is ie onverbiddelijk. Je loopt toch het Pieterpad? Nou volg mij dan ook. Oke zucht ik en volg. Alleen ga ik nu heel anders om en ik vraag me af of ik zo niet veel meer loop. En dan zie ik einderlijk de kerk van Swolgen denk ik. Ik kan bijna nog een dansje maken. Het einde is in zicht. En dan blijkt het de kerk van Tienray te zijn en heeft Pieter me gewoon een eind om laten lopen. Tienray schud op zijn grondvesten van mijn krachttermen. Ik ben moe, voel me vies en wil klaar zijn. Toch moet ik weer het bos in. En hoe moe ook ik volg en ga niet over de weg. En dan na bijna 26 km ben ik in Swolgen. Ik ben er helemaal klaar mee en vlieg bij een cafetaria naar binnen. Wat eten broodje mee voor de avond en tweede helft van voetbal mee kijken. Dan ga ik naar mijn slaapadres. En wat blijkt... Ik slaap bij een oud verpleegkundige uit Bussum die in het marjella ziekenhuis heeft gewerkt. Daar waar ik nog eens via de inas stage heb gelopen. De wereld is klein en we babbelen heel wat af terwijl de jonge pup probeert mijn vieze sokken op te eten. En nu zit ik gedouched dood moe te wezen. Ik merk dat ik begin te verlangen naar het einde. Ik dacht weer nog 5 etappes maar het zijn er nog 6. Dat vergeet ik steeds. En net hoor ik dat ook de laatste afstand met 3 km verlengd is. Eerst dus maar eens goed slapen. Hopelijk is Pieter morgen in een beter humeur en leid hij me zonder omwegen naar Venlo. 

15. jun, 2019
14. jun, 2019

Oke b en b vannacht geen luxe maar goedkoop. Ontbijt matig maar voldoende dus ik mopper niet. Geen appjes meer met weers voorspellingen gewoon stilte. Heerlijk. 9 uur ben ik dan ook op pad. Op internet gezien dat de route heel slecht is aan gegeven, de vvv dicht tot 10 uur dus blijf ik met een totaal niet kloppend boek zitten. Ik hoop er dan ook maar het beste van. Het begin  gaat vlot. Pieter laat zich al heel snel zien en ik aai hem over zijn bol en wens hem goedemorgen😊 Pieter lijkt blij te zijn met zoveel aandacht. Dat belooft wat goeds. Het begin gaat langs de weg Gennep uit. Maar dan mag ik het bos in. Bij een watertje is het een waar kikker concert. Hoe leuk is dat. Ik blijf staan kijken naar die springende diertjes en luisteren naar hun concert. Dan wordt het tijd en ik ga weer verder. Het pad staat vol hoge doornenstruiken en ik moet mijn stokken gebruiken om niet onder de schrammen te komen. Ik loop immers in korte broek en shirt. Pieter laat zien tevreden met mijn begroeting te zijn want de route staat erg goed aangegeven. Wel hoor ik even later een tijdlang continu het geraas van de auto"s op een weg dichtbij. Dat maakt de route dan even wat minder mooi. Ineens zit er een muis voor mijn voeten. Ooo schattig en ik blijf stil staan en probeer mijn fototoestel in standje gereedheid te brengen. Helaas mijn stok zwiept daarbij alle kanten uit en muis weg. Ik sjees hem nog een paar meter na in de hoop hem toch nog te zien, maar besef me dan dat ik bezig ben met een zinloze daad van onbezonnenheid. Ik schiet in de lach en vervolg het pad. Dan stuit ik op 2 eenden midden in het bos. Verbaasd ben ik want wat doen die 2 nou zonder water op een bospad. Ik ga erover in discussie met Pieter die ook geen antwoord weet. Uiteindelijk besluit ik maar dat ook eenden kunnen verdwalen. Tja en dan kom ik toch bij de drukke weg uit. Er lopen twee pieterpadders voor me die ik een poosje volg. Een van hen zwaait steeds en ik zwaai terug. Dan houdt een vrouw me staande met het advies een andere weg te pakken wat zij veiliger vind met het drukke verkeer. Ja. maar daat staat Pieter niet. Volgens haar kan het geen kwaad. Nou vergeet het ik laat Pieter niet in de steek. Stug loop ik door. Dan kom ik weer in het bos. En dan staan ineens mijn voorgangers stil. Pieter is zoek. Gelukkig brengt nu ook mijn boekje uitsluitsel. De hei over. Leuk klimmetje om vervolgens tussen de schapen te belanden. Veel te snel is het hek er en verlaat ik de hei. Een bord van een theetuin lonkt na 11 km dus wat let me. Helaas is het dicht. Ik vul er mijn flesje neem een pieterpad sleutelhanger mee voor aan de rugzak en laat daar geld voor achter. Even zitten en dan maar verder. En dan kom ik langs een cafetaria met milkshakes. Het apparaat moet even opgestart worden. Ja hoor ik heb wel even geduld. Echter na 10 min. is mijn geduld op. De bediende blijft stug patat en kroketten bakken en ik hijs mijn rugzak op en ga. Ik mopper tegen Pieter maar ik hoor hem lachen. Hoezo wil jij afvallen zie je hem denken. Al snel sta ik dan bij de pond over de maas. Leuk weer. Hij staat al voor me klaar en ik kan direct mee. Aan de overkant geeft Pieter dan zijn aanwijzing weer en ik begin aan de laatste kilometers. Er is geen wandelaar te zien en Pieter en ik genieten samen en neurieen een deuntje. En dan zie ik een kerk en denk dat het Vierlingbeek is. En dan om een hoek nog een kerk. Zal dat het dan zijn? Dat blijkt hem te zijn. Om 14 uur wandel ik binnen en zoek een terras op. Al spoedig zie ik Ad en  Angela. En dan komt Jannie even later ook binnen zeilen. Na wat drinken en kletsen gaan we op zoek naar onze slaapplekken. Ik kom bij een adres met briefje op de deur dat ik maar vast achterom naar de keet moet gaan. Ze zijn niet thuis. Er staan allemaal struisvogels. Ik geniet en als ik bij de keet kom heb ik plezier. Een soort pipowagen. Wat ontzettend leuk. Een schuurtje buiten met wc en douche en binnen een wc helemaal leuk. Van alle gemakken voorzien dus een glaasje koude wijn voor de keet vanavond. Lekker met tijdschrift het leven is goed. Maar eerst nog met zijn allen uit eten. 

13. jun, 2019

Gisteravond leuk samen gegeten. Het maakt de natte dag weer goed. Heerlijk bij terugkomst dat er een wasmand schone kleding staat. We zitten allemaal met onze neus in de schone was te snuiven. 😂 Wat een genot. Ik slaap goed en ben dus uitgerust. Vandaag maar een kleine afstand. Achteraf durf ik het te zeggen eerder waag ik me er niet meer aan. Het ontbijt is gezellig en wat een heerlijk adres. Doordat de ventilator de hele nacht voor de schoenen heeft gestaan heb ik nu droge schoenen. Jannie ook alleen die van Ad en Angela moeten in de loop van de dag nog even door drogen. Wat een ontzettende fijne mensen hebben we onderweg mee gemaakt. We gaan op pad. Ik via de etos voor lenzenvloeistof. Ergens gaat ie opraken en zonder kan ik niet. Dan loop ik Groesbeek uit en ga het bos in. Geen idee maar ik moet op gang komen. Mijn hoofd is nog wat aan het flierefluiten dus even de muziek op. Dan ontdek ik Pieter helemaal vergeten te zijn en niet gegroet te hebben. Zal ik terug gaan om even opnieuw te beginnen? Nou zo gek moet ik maar niet worden. Ik mompel mijn excuses en wens hem alsnog morgen en een fijne dag. Pieter zwijgt. Zeker ook nog met zijn eigen ding bezig. Spoedig loop ik Angela en Ad voorbij.. Ik merk dat ik het minder prettig vind als er mensen voor me lopen of achter me. Ik mis dan op een of andere manier mijn bubbeltje. Op een pad gekomen laat Pieter verstek gaan. Ik loop stukje terug en bestudeer het boekje. Angela en Ad komen ook en dan vinden we Pieter weer. Hop ga ik weer. Bij een leuk stekje denk ik op een heuvel wel een foto te kunnen maken. Als ik van de heuvel afloop kom ik hard neer en voel mijn knie draaien. Ik moet hijgen van schrik. Stel je voor dat het nu mis gaat. Gelukkig gaat het goed en ik hoor Pieter brommen. Gedraag je als een 55 jarige. Ja ik beaam dit en weet dat ik kalm moet doen. Ik wil immers Maastricht nog halen. De route is mooi en ik geniet ook al ben ik vandaag een beetje uit mijn bubbel. Dan kom ik Vincent met zijn partner weer tegen. En ineens denk ik, dat dat het is. Ik wil weer alleen zijn. Zelf op pad zijn ipv weten dat er steeds een van de anderen in de buurt is. Ik kom in een aangelegd gebied waarin de koeien op het pad lopen en ernstig naar me loeren. Ze zijn ook wel erg dichtbij giebel ik tegen mezelf. Ik maak er foto's van maar loop wel snel door. Het is dit keer een korte etappe van 15 km naar Gennep. Daar kan ik nog wel even de martinus toren beklimmen. Leuk even van boven af om je heen kijken. Ook Gennep heeft vele oorlogen meegemaakt een ook daar zijn de tekenen overal van zichtbaar. Zal het ooit stoppen? Al die haat en al dat geweld?  Ik bekijk de stad. Wat leuke pandjes en ik haal mijn flesje cola zero voor morgen. Dan loop ik terug en kruip een terras op voor koffie. Angela en Ad komen ook niet lang erna en dan zien we Janny ook. Ik heb mijn slaapadres gebeld en hoor dat ik daar eet. Ik moet nog anderhalve kilometer lopen en om heen en weer te lopen als ik met de rest wil eten zie ik niet zitten. Lekker een douche en daarna niks trekt. Op mijn adres een b en b dit keer heb ik grote kamer met een tv. Gedoucht gegeten en met een glas wijn languit op bed achter de tv hoor ik de regen op het raam. Ik hoef er niet uit het leven is goed😊